Codice: obsługa migracji baz danych dla wtyczek

W poprzednim wpisie przedstawiłem zarys głównego API stojącego za obsługą rozszerzeń w Codice. Nie jest to oczywiście całość systemu, wtyczki poza integracją ze rdzeniem za pomocą akcji i filtrów muszą mieć zapewnione inne możliwości, pozwalające na swobodne operowanie. Jedną z bardziej istotnych jest wpływ na strukturę bazy danych.

W większości nowoczesnych frameworków dzieje się to za pomocą migracji, czyli opisanych w ustalony wcześniej sposób procedur kolejnych zmian w bazie danych. Dotyczy to dodawania, usuwania a także modyfikowania kolumn lub całych tabel. Przy instalacji aplikacji (także Codice) wszystkie migracje są wykonywane w kolejności ich definiowania - zapewnia to między innymi bardzo pożądaną możliwość wersjonowania struktury bazy danych.

Po tym opisie widać już że bardzo wskazane byłoby posiadanie analogicznego mechanizmu dla wtyczek. Ponieważ migracje powinno definiować się dwustronnie, można założyć że będą one aplikowane przy instalacji wtyczki, a wszelkie wprowadzone do struktury bazy zmiany będą cofane przy deinstalacji rozszerzenia (owa "druga strona" migracji).

By osiągnąć założone cele nie będziemy tworzyć zupełnie autorskiego systemu. Wszakże Laravel posiada już niemal identyczny mechanizm - brakuje tylko możliwości przypisania każdej z migracji konkretnej wtyczki. Pierwotnie próbowałem osiągnąć to za pomocą parametrów przekazywanych do komendy artisan migrate. Dokumentacja wspomina bowiem o opcji --path, pozwalającej na wykonanie migracji ograniczonych do jednej lokalizacji w systemie plików. Okazuje się jednak że w ten sposób nie możemy odwrócić migracji. Zdecydowałem się więc na rozszerzenie domyślnego repozytorium (w rozumieniu architektury aplikacji obiektowych) migracji o potrzebne wymagania.

<?php

namespace CodicePlugins;

use IlluminateDatabaseConnectionResolverInterface as Resolver;
use IlluminateDatabaseMigrationsDatabaseMigrationRepository;
use IlluminateDatabaseMigrationsMigrationRepositoryInterface;

class MigrationRepository extends DatabaseMigrationRepository implements MigrationRepositoryInterface
{
    protected $plugin;

    /**
     * Create a new database migration repository instance.
     *
     * @param  IlluminateDatabaseConnectionResolverInterface  $resolver
     * @param  string  $plugin  Unique application-wide plugin identifier
     */
    public function __construct(Resolver $resolver, $plugin)
    {
        $this->resolver = $resolver;
        $this->plugin = $plugin;
        $this->table = 'migrations_plugins';

        parent::__construct($resolver, $this->table);
    }

    /**
     * Get the ran migrations.
     *
     * @return array
     */
    public function getRan()
    {
        return $this->table()
            ->where('plugin', $this->plugin)
            ->orderBy('batch', 'asc')
            ->orderBy('migration', 'asc')
            ->pluck('migration')->all();
    }

    /**
     * Get list of migrations.
     *
     * @param  int  $steps
     * @return array
     */
    public function getMigrations($steps)
    {
        $query = $this->table()
            ->where('plugin', $this->plugin)
            ->where('batch', '>=', '1');

        return $query->orderBy('migration', 'desc')->take($steps)->get()->all();
    }

    /**
     * Get the last migration batch.
     *
     * @return array
     */
    public function getLast()
    {
        $query = $this->table()
            ->where('plugin', $this->plugin)
            ->where('batch', $this->getLastBatchNumber());

        return $query->orderBy('migration', 'desc')->get()->all();
    }

    /**
     * Log that a migration was run.
     *
     * @param  string  $file
     * @param  int     $batch
     * @return void
     */
    public function log($file, $batch)
    {
        $record = ['plugin' => $this->plugin, 'migration' => $file, 'batch' => $batch];

        $this->table()->insert($record);
    }

    /**
     * Remove a migration from the log.
     *
     * @param  object  $migration
     * @return void
     */
    public function delete($migration)
    {
        $this->table()->where('migration', $migration->migration)->delete();
    }

    /**
     * Create the migration repository data store.
     *
     * @return void
     */
    public function createRepository()
    {
        $schema = $this->getConnection()->getSchemaBuilder();

        $schema->create($this->table, function ($table) {
            $table->increments('id');
            $table->string('plugin');
            $table->string('migration');
            $table->integer('batch');
        });
    }
}

Nadpisywane są wyłącznie niektóre metody, dokładnie tak aby po przekazaniu do konstruktora klasy identyfikatora danej wtyczki, wykonywać operacje na powiązanych z nią migracjach. Ich wywoływanie przebiega niemal analogicznie do klasycznych migracji wbudowanych w Laravela, informacji zasięgnąłem oczywiście buszując w jego źródłach (i zdecydowanie polecam to rozwiązanie, Larwę za wiele rzeczy można słusznie skrytykować, ale w kodzie naprawdę łatwo się połapać).

// ...

// Metoda pomocnicza.
// Używamy wbudowanego migratora, przekazujemy jedynie własne repozytorium.
protected function prepareMigrator($identifier)
{
    $repository = new MigrationRepository($this->app['db'], $identifier);

    if (!$repository->repositoryExists()) {
        $repository->createRepository();
    }

    return new Migrator($repository, $this->app['db'], $this->app['files']);
}

// ...

// Przy instalacji wtyczki
$migrator = self::prepareMigrator($identifier);
$migrator->run([$plugin->path('migrations')]);

// I analogicznie przy jej odinstalowywaniu
$migrator = self::prepareMigrator($identifier);
$migrator->rollback([$plugin->path('migrations')]);

Jak widać jest to naprawdę nieskomplikowane zadanie. Nie dajcie się zmylić ilości kodu, większość z niego to delikatnie zmodyfikowane metody klasy rodzica. Co ważniejsze, kryje się za tym życiowa lekcja.

Nie wynajduj koła od nowa, zwłaszcza jeśli masz już cały zestaw narzędzi w postaci frameworka. Poświęć chwilę na zgłębienie jego działania, zaoszczędzisz wiele czasu i bólu głowy.

~Sobak, gdzieś w tym momencie

Pozdrawiam!


Powyższy wpis przedstawia część doświadczeń zdobytych przy tworzeniu projektu Codice. Po więcej szczegółów zapraszam do pierwszego wpisu oraz na codice.eu. Poza planowaną od dawna serią jest to też realizacja wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w tym wpisie. Po nowe materiały poświęcone tworzeniu projektu Codice zapraszam w każdy wtorek. Ponadto więcej wpisów, poświęconych temu projektowi lub ogólnej tematyce bloga przeczytacie co sobotę. Miejmy nadzieję, że tym razem już zgodnie z harmonogramem!

Nginx: mapowanie ruchu z portu na subdomenę

Stosunkowo często możemy spotkać się z sytuacją, w której aplikacja działająca przez sieć udostępnia w sobie wbudowany serwer WWW nadający na określonym porcie. Problem rozpoczyna się w sytuacji, gdy jest to nasza jedyna opcja, a mimo to chcielibyśmy mieć jakiś bardziej przyjazny adres w postaci np. subdomeny.

Dziś na szybko zademonstruję konfigurację hosta w serwerze nginx właśnie tak, aby przechwytywał on ruch występujący na określonym porcie - w tym wypadku na przykładzie Gitea (społecznościowego forku Gogs, lekkiego serwisu w stylu GitHub do samodzielnego hostowania). Wystarczy nam wiedzieć, że domyślnie jest on dostępny na porcie 3000, a naszym celem jest subdomena git (na potrzeby wpisu załóżmy że będzie to git.sobak.pl). W celu przekierowania ruchu wykorzystamy jedno z powszechnych zastosowań serwera nginx, znane jako reverse proxy.

server {
    listen 80;

    server_name git.sobak.pl;

    location / {
        proxy_pass http://localhost:3000;
    }
}

Tak, tylko tyle i aż tyle. W wypadku gdy korzystamy z HTTPS, zmieniamy drugą linijkę na listen 443, czyli odpowiedni dla tego rodzaju komunikacji port. Podany plik prawdopodobnie będziecie musieli zapisać w lokalizacji /etc/nginx/sites-available/git.sobak.pl i zsymlinkować z sites-enabled, czyli tak jak dla każdego innego hosta w nginxie. Pamiętajcie o zmianie przykładowych wartości subdomeny i portu - pamiętajcie że to rozwiązanie absolutnie nie ogranicza się do tej jednej aplikacji lecz stanowi ogólny schemat postępowania.


Powyższy wpis jest realizacją wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w tym wpisie. Po nowe materiały poświęcone tworzeniu projektu Codice, z którym startuję w konkursie, zapraszam w każdy wtorek. Ponadto więcej wpisów, poświęconych temu projektowi lub ogólnej tematyce bloga przeczytacie co sobotę. Miejmy nadzieję że publikacja dwóch wpisów w niedzielę jest tylko niewinnym wypadkiem przy pracy ;)

Codice: system wtyczek

Jednym z kluczowych elementów, nad którym pracowałem (i nadal pracuję) przy tworzeniu Codice jest wbudowana obsługa dla rozszerzeń. Zagadnienie, na którym nie raz zjadałem sobie zęby lub, co jeszcze gorsze, cierpiałem przez odkładanie jego implementacji na wieczne nigdy. Do dziś po dysku wala mi się jakaś wczesna wersja Codice... w bodajże 3 odmianach, różniąch się drobnymi detalami. Niby drobiazg, ale nie chcę nawet zaczynać opisywania tego, jak męczące jest równoległe utrzymanie każdego z wariantów.

Skoro próbowałem już tak wiele razy i obecne podejście do Codice miało być wreszcie tym właściwym, musiałem wreszcie zmierzyć się z tym zagadnieniem. Jednocześnie musiałem dopuścić do głosu nieco pragmatyzmu i wybrać podejście, które będzie adekwatne do mojego doświadczenia w tym temacie i na którym, mówiąc wprost, nie polegnę po raz kolejny.

W tym wpisie przedstawię najbardziej podstawowe elementy systemu wtyczek w moim projekcie, mianowicie akcje i filtry. Wielu z Was zapewne zna ten koncept z innych aplikacji (na przykład WordPressa). Wszystko opiera się na zdefiniowanych w rdzeniu hookach, do których możemy podpiąć własne zdarzenia po to, by wykonały się w określonej sytuacji. Pierwszy z brzegu przykład: rejestrujemy akcję dodającą wiadomość powitalną dla zdarzenia (hooka) user.created - utworzenia nowego użytkownika.

Innym sposobem rozszerzalności mogą być filtry - ponownie, zdefiniowane w rdzeniu miejsca, w których istotne wartości możemy później modyfikować (filtrować) za pomocą podpiętych callbacków. W przypadku Codice jest to między innymi zapytanie używane przy wyszukiwaniu notatek. Wszystko z myślą o wtyczkach, które chciałyby je zmienić np. tak aby wykorzystywało inne pola lub też wyszukiwanie pełnotekstowe z MySQL.

Nie będę więcej przedłużał, przejdę do prezentowania stojącego za tym kodu. Jeśli jakiś koncept wciąż nie jest jasny, nie martwcie się, na samym końcu zalinkuję do testów dla tej części kodu, wydaje mi się, że one powinny idealnie zobrazować zamysł i planowany sposób ich wykorzystania.

<?php

namespace CodiceSupportTraits;

use Exception;
use Log;

trait Hookable
{
    /**
     * @var array Holds all currently registered hookables
     */
    protected static $hookables;

    /**
     * Register new hookable for given hook.
     *
     * @param string $hook Name of the hook
     * @param string $hookableName Name of the hookable, must be unique within a hookable of given type
     * @param callable $callable Callable containing code to run
     * @param int $priority Order of calling hookables, when priority is equal order is undefined
     * @return bool
     */
    public static function register($hook, $hookableName, callable $callable, $priority = 10)
    {
        $hookableType = self::getHookableType();

        if (self::isRegistered($hook, $hookableName)) {
            Log::warning("$hookableType '$hookableName' was already registered within '$hook' hook and has been overwritten.");
        }

        self::$hookables[$hook][$hookableName] = [
            'priority' => $priority,
            'callable' => $callable,
        ];

        return true;
    }

    /**
     * Check whether hookable of given name has been registered within a specified hook.
     *
     * @param string $hook Name of the hook
     * @param string $hookableName Name of the hookable within a hook
     * @return bool
     */
    public static function isRegistered($hook, $hookableName)
    {
        return isset(self::$hookables[$hook][$hookableName]);
    }

    /**
     * Deregister hookable from given hook.
     *
     * Deregistration must happen before call() method is run to have an effect.
     *
     * @param string $hook Name of the hook
     * @param string $hookableName Name of the hookable
     * @return bool
     */
    public static function deregister($hook, $hookableName)
    {
        unset(self::$hookables[$hook][$hookableName]);

        return true;
    }

    /**
     * Get (sorted) list of all hookables assigned to a hook.
     *
     * @param string $hook Name of the hook
     * @return array
     */
    private static function getHookables($hook)
    {
        $hookables = isset(self::$hookables[$hook]) ? self::$hookables[$hook] : [];

        return self::sortHookables($hookables);
    }

    /**
     * Sort hookables by their priority.
     *
     * @param array $hookables Array of unsorted hookables
     * @return array
     */
    protected static function sortHookables($hookables)
    {
        usort($hookables, function ($a, $b) {
            if ($a['priority'] == $b['priority']) {
                return 0;
            }

            return $a['priority'] < $b['priority'] ? -1 : 1;
        });

        return $hookables;
    }

    /**
     * Return human readable name of hookable
     *
     * @throws Exception
     * @return string
     */
    protected static function getHookableType()
    {
        throw new Exception('getHookableType() must be implemented');
    }
}

Zaczynamy od... traita? Dokładnie tak. Ponieważ główną różnicą między akcjami a filtrami jest to, że pierwsze nie mogą zwracać wartości, a drugie muszą to robić, możemy śmiało stwierdzić że spora część kodu będzie się powtarzać. Dlatego też wszystkie wspólne funkcjonalności, takie jak rejestrowanie konkretnych zdarzeń, wywoływanie ich czy potrzebne w obu wypadkach metody pomocnicze zostały umieszone w jednym miejscu, jak pokazano wyżej.

Jak sami zobaczycie, dzięki temu kod odpowiedzialny za działanie akcji i filtrów będzie naprawdę krótki i prosty. Jest to kolejno:

<?php

namespace CodicePlugins;

use CodiceSupportTraitsHookable;

class Action
{
    use Hookable;

    /**
     * Call all actions registered for a given hook.
     *
     * @param string $hook Name of the hook
     * @param array $parameters Parameters which will be passed to callback
     */
    public static function call($hook, array $parameters = [])
    {
        $actions = self::getHookables($hook);

        foreach ($actions as $action) {
            call_user_func($action['callable'], $parameters);
        }
    }

    /**
     * @inheritdoc
     */
    protected static function getHookableType()
    {
        return 'Action';
    }
}

oraz

<?php

namespace CodicePlugins;

use CodiceSupportTraitsHookable;

class Filter
{
    use Hookable;

    /**
     * Call all filters registered for a given hook.
     *
     * @param string $hook Name of the hook
     * @param mixed $value Value to run filters on
     * @param array $parameters Parameters which will be passed to callback
     * @return mixed Filtered value
     */
    public static function call($hook, $value, array $parameters = [])
    {
        $filters = self::getHookables($hook);

        foreach ($filters as $filter) {
            $value = call_user_func($filter['callable'], $value, $parameters);
        }

        return $value;
    }

    /**
     * @inheritdoc
     */
    protected static function getHookableType()
    {
        return 'Filter';
    }
}

Jak na dłoni widać teraz różnice w działaniu obu hookowalnych (zaczepialnych?) elementów. Tak więc raz jeszcze - w obu wypadkach wykonujemy wszystkie zarejestrowane (przez pluginy bądź samą aplikację) zdarzenia, czyniąc to według określonego priorytetu. Akcje po prostu wykonują kod, a filtry kolejno modyfikują przekazaną wartość.

Jak już mówiłem, najszybszym sposobem na zobaczenie ich w akcji jest spojrzenie na testy - osobno dla akcji oraz filtrów. Przykłady użycia podstawowego API do wtyczek przez samą aplikację znajdują się tutaj, nazwy plików powinny być raczej jasne ;)


Powyższy wpis przedstawia część doświadczeń zdobytych przy tworzeniu projektu Codice. Po więcej szczegółów zapraszam do pierwszego wpisu oraz na codice.eu. Poza planowaną od dawna serią jest to też realizacja wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w tym wpisie. Po nowe materiały poświęcone tworzeniu projektu Codice zapraszam w każdy wtorek. Ponadto więcej wpisów, poświęconych temu projektowi lub ogólnej tematyce bloga przeczytacie co sobotę. Miejmy nadzieję, że tym razem już zgodnie z harmonogramem!

Codice: weryfikacja właściciela zasobu (uprawnień użytkownika)

Z kilku przyczyn delikatnie rozjechał mi się harmonogram cotygodniowy, ale czas nadrobić straty. Poprzednio opisywałem doświadczenia zebrane podczas projektowania procesu instalacji dla Codice. Zajmiemy się teraz kolejnym zagadnieniem, które mimo iż oparte na przykładzie tego konkretnego projektu, jest jednym z podstawowych zagadnień dla każdej aplikacji CRUD. Zachęcam do tego aby ten, jak i kolejne wpisy traktować jako zwyczajne poradniki dla piszących w Laravelu, z nutką historii w tle.

Za każdym razem gdy piszemy aplikację, której instancja ma być używana równolegle przez więcej niż jedną osobę, pojawia się kwestia weryfikacji właściciela zasobu. Prościej mówiąc - sprawdzenia czy obecnie zalogowany użytkownik ma uprawnienia do wyświetlenia/edycji/usunięcia danego rekordu. Na pierwszy rzut oka sprawa nie należy do skomplikowanych:

$note = Note::where('id', $request->get('id'))->where('user_id', Auth::id())->get();

Na przykładzie notatek, pobieramy rekord o ID przekazanym w adresie i zaznaczamy że ID przypisanego użytkownika musi być równe identyfikatorowi obecnie zalogowanego (metoda pomocnicza id() z fasady Auth). Przyjmijmy też że naszym celem jest usunięcie wybranej notatki. W razie błędu przekierujemy zaś na inną stronę, na której wyświetlimy czytelny dla użytkownika komunikat. Bardziej kompletny kod oparty o metodzie przedstawionej powyżej mógłby wyglądać tak:

$note = Note::where('id', $request->get('id'))->where('user_id', Auth::id())->get();

if ($note === null) {
    return redirect('/')->with('error', 'Nie jesteś właścicielem podanej notatki');
}

$note->delete();

return redirect('/')->with('success', 'Notatka usunięta');

W wypadku gdy nie uda się odnaleźć pasującego rekordu otrzymujemy null. Wiemy wtedy że podana notatka nie istnieje lub istnieje, ale należy do kogoś innego (wymagamy spełnienia obu warunków), możemy więc cofnąć użytownika i wyświetlić mu odpowiednią wiadomość.

Na dobrą sprawę wpis można by zakończyć już w tym miejscu. Warto jednak spojrzeć bardziej perspektywicznie. Podany fragment kodu będzie się przecież powtarzał także dla innych operacji CRUD (np. edycji lub odczytu), nasza aplikacja może też zarządzać więcej niż jednym rodzajem danych (na przykładzie Codice - notatkami oraz etykietami). W efekcie otrzymamy brzydką i niewygodną w utrzymaniu powtarzalność kodu. Zastanówmy się jak można to poprawić.

Rozsądne wydaje się skorzystanie z metody find(), która przyjmuje za konwencję, że polem, po którym będziemy indeksować tabelę jest id. Możemy połączyć to także z możliwością opisaną w dokumentacji Laravela jako query scopes. Do naszego modelu dodajemy:

public function scopeMine($query)
{
    return $query->where('user_id', '=', Auth::id());
}

a wynikowo naszą metodę kontrolera redukujemy do postaci

$note = Note::mine()->find($request->get('id'));

if ($note === null) {
    return redirect('/')->with('error', 'Nie jesteś właścicielem podanej notatki');
}

$note->delete();

return redirect('/')->with('success', 'Notatka usunięta');

Jest lepiej. Powtarzalna część zapytania została przeniesiona do modelu (oraz konwencji używanej przez ORM Laravela). Wciąż jednak widzimy niezmienną część logiki, którą także przydałoby się wypchnąć na zewnątrz, w jakieś wspólne miejsce.

W tym celu możemy wykorzystać wyjątki, bazując zresztą na logice używanej przez wbudowaną metodę findOrFail(). Do naszego modelu dodajemy kolejną metodę pomocniczą:

public static function findMine($id)
{
    $note = self::mine()->find($id);

    if (!$note) {
        throw new NoteNotFoundException;
    }

    return $note;
}

W obrębie aplikacji tworzymy wyjątek NoteNotFoundException i importujemy go w modelu.

<?php

namespace AppExceptions;

class NoteNotFoundException extends Exception {}

Logikę obsługi błędów przenosimy natomiast do handlera wyjątków, edytując metodę render() w klasie AppExceptionsHandler.

public function render($request, Exception $e)
{
    if ($e instanceof NoteNotFoundException) {
        return Redirect::route('index')->with('message', 'Nie jesteś właścicielem podanej notatki`);
    }

    // reszta domyślnego kodu, np. ModelNotFoundException
}

Teraz kod użyty w kontrolerze powinien być naprawdę krótki i satysfakcjonujący:

$note = Note::findMine($request->get('id'));

$note->delete();

return redirect('/')->with('success', 'Notatka usunięta');

Jest dobrze? Tak. Może być lepiej? Oczywiście! Wady rozwiązania ujawnią się przy jakiejkolwiek większej skali. Pozostając przy Codice - ten sam kod musiałby być zduplikowany dla notatek i etykiet - dwa różne wyjątki, dwa bloki obsługujące go w handlerze, analogiczne modyfikacje w obu modelach.

Skupimy się więc na wyłączeniu części wspólnych. Wyeliminujemy potrzebę tworzenia indywidualnych wyjątków dla każdego rodzaju danych, a metody wymagane dla każdego z modeli przeniesiemy do traita.

<?php

namespace CodiceSupportTraits;

use Auth;
use IlluminateHttpExceptionsHttpResponseException;

trait Owned
{
    /**
     * Find owned model (limited to the current user).
     *
     * @param  int $id Model ID
     * @return static
     */
    public static function findMine($id)
    {
        $model = self::mine()->find($id);

        if (!$model) {
            $modelLangFile = array_reverse(explode('\', get_called_class()))[0];

            throw new HttpResponseException(redirect()->route('index')->with([
                'message' => trans("$modelLangFile.not-found"),
                'message_type' => 'danger',
            ]));
        }

        return $model;
    }

    /**
     * Query scope for getting owned models (limited to the current user).
     *
     * @param $query IlluminateDatabaseQueryBuilder
     * @return IlluminateDatabaseQueryBuilder
     */
    public function scopeMine($query)
    {
        return $query->where('user_id', '=', Auth::id());
    }

    /**
     * Define relationship to the User owning the model.
     */
    public function user()
    {
        return $this->belongsTo('CodiceUser');
    }
}

W tym wypadku obsługa po stronie kontrolera wygląda dokładnie tak, jak pokazano wyżej, jednak cała implementacja logiki dla określonego modelu ogranicza się do use Owned, bez żadnego powtarzania schematycznego kodu. Dodatkowym klasom wyjątków również możemy już podziękować, korzystamy z wbudowanego HttpResponseException, więc AppExceptionsHandler może zostać przywrócone do wcześniejszej postaci. Dodatkowo mamy też własny scope mine() (przydatny przy innych rodzajach zapytań niż wybranie pojedynczego rekordu po ID) oraz zdefiniowaną relację do modelu użytkownika.

Ciekawostką jest hack w metodzie findMine(), który pobiera nazwę modelu wywołującego metodę i na tej podstawie buduje klucz do pliku z tłumaczeniami (w celu zróżnicowania komunikatów błędów, np. "nie znaleziono notatki" vs "nie znaleziono etykiety").

Przedstawiłem kilka rożnych metod, skracając nieco drogę, przez którą ten kawałek kodu przeszedł w moim własnym projekcie. Zainteresowanych sprawdzeniem faktycznego kodu mogę odesłać do historii zmian w kontrolerze notatek oraz oczywiście traita Owned


Powyższy wpis przedstawia część doświadczeń zdobytych przy tworzeniu projektu Codice. Po więcej szczegółów zapraszam do pierwszego wpisu oraz na codice.eu. Poza planowaną od dawna serią jest to też realizacja wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w tym wpisie. Po nowe materiały poświęcone tworzeniu projektu Codice zapraszam w każdy wtorek. Ponadto więcej wpisów, poświęconych temu projektowi lub ogólnej tematyce bloga przeczytacie co sobotę.

Laravel i podpowiedzi IDE? To możliwe

Nie ukrywajmy - magii w Laravelu jest dużo. Na tyle dużo, że można ją kochać bądź nienawidzić - nie wyobrażam sobie stanu pośredniego. Abstrahując zupełnie od tego, czy takie rozwiązanie jest słuszne, trzeba mu wytknąć jedną, definitywną wadę. Zintegrowane środowiska programistyczne (IDE) w kontakcie z nią po prostu wariują.

Nie ma problemu dopóki korzystamy z prostych edytorów tekstowych typu Sublime Text, Atom czy Visual Studio Code. Więszkość z nich albo w ogóle nie dostarcza podpowiedzi dla kodu PHP lub są one mało "inteligentne". Bazują na prostym słowniku użytych symboli (nazw funkcji, klas czy zmiennych) i wyszukiwarce. Tutaj rysuje się jedna z głównych różnić pomiędzy edytorem, a IDE - środowisko programistyczne stara się "zrozumieć kod". Za pomocą różnych zaawansowanych parserów stara się przewidzieć zachowanie faktycznego interpretera PHP i jako podpowiedzi podaje nam tylko to, czego możemy faktycznie użyć w danym kontekście, bez spowodowania błędu. Nie dostaniemy w podpowiedzi zmiennej, która jest niedostępna w danym zasięgu, ponieważ PHP jako interpreter też nie byłby jej w stanie użyć.

Mimo całej swojej "inteligencji" IDE nie odwzorowują jednak w stu procentach zachowania języka - złożoność takiego programu byłaby naprawdę ogromna, a prędkość działania niezadowalająca. Dlatego występują sytuacje, w których dany kod w rzeczywistości działa, a IDE po prostu się "gubi". Nie przetwarza wszystkich dynamicznych sytuacji obecnych na przykład przy użyciu wspomnianej magii języka.

Z opisaną sytuacją spotkał się na pewno każdy, kto próbował używać projektu napisanego w Laravelu w którymkolwiek z popularnych środowisk programistycznych dla PHP, na przykład phpStormie. Zaznaczę że mówimy tu głównie o wykorzystaniu fasad (w rozumieniu Laravela), których można unikać - promuje je jednak sama dokumentacja. W praktyce program pokazuje tak wiele błędów, że żeby nie rozpraszać się nimi trzeba by wyłączyć praktycznie wszystkie podpowiedzi (lub tzw. inspekcje). Przyznacie jednak, że pozbawienie IDE całej jego "inteligencji" i tym samym zrobienie z niego zwyczajnego edytora trochę mija się z celem.

Czy jest na to jakieś rozwiązanie? Oczywiście.

W przypadku Laravela możemy użyć bardzo popularnej paczki laravel-ide-helper. Analizuje ona kod frameworka i generuje plik będący swego rodzaju "mapą" pomiędzy fasadami, prostymi interfejsami używanymi przez programistę, a normalnymi klasami, których wewnętrznie używa framework, komunikując te dwie warstwy za pomocą sporej ilości skomplikowanych odwołań i opisywanej magii.

Tak wygenerowany plik, obecny w katalogu projektu wystarcza aby więszkość środowisk potrafiła nadążyć za sztuczkami zastosowanymi w Laravelu. Nie tylko przestała pokazywać błędy, ale faktycznie zaczęła pomagać, na przykład podpowiadając dostępne metody i ich parametry.

Zaczynamy od zainstalowania paczki przy użyciu Composera. Myślę że dowolnej osobie używającej Laravela czy innego nowoczesnego frameworka PHP nie trzeba tłumaczyć obsługi tego narzędzia.

composer require --dev barryvdh/laravel-ide-helper

Zwróćcie uwagę że instalujemy paczkę jako zależność deweloperską. Skutkuje to tym, że w środowisku produkcyjnym w ogóle nie będzie ona pobierana. Teraz przechodzimy do kolejnego kroku, czyli zarejestrowania Service Providera, który komunikuje paczkę z frameworkiem. Tutaj też odbiegniemy nieco od standardowej metody, czyli dodania wpisu w config/app.php i rejestracji Service Providera dokonamy warunkowo. Dlaczego? Ponieważ w przeciwnym razie, w środowisku produkcyjnym (a więc pominięciu instalacji tej paczki) framework próbowałby użyć nieistniejącej klasy. Dlatego też otworzymy plik app/providers/AppServiceProvider.php i w metodzie register() dodamy następujący kod:

public function register()
{
    if ($this->app->environment() !== 'production') {
        $this->app->register(BarryvdhLaravelIdeHelperIdeHelperServiceProvider::class);
    }
    // ...
}

Dzięki temu framework nie będzie próbował rejestrować Service Providera na produkcji.

Następnie możemy już skorzystać z udostępnionych nam komend.

php artisan clear-compiled
php artisan ide-helper:generate
php artisan optimize

Paczka udostępnia nieco więcej opcji, włącznie z generowaniem dokumentacji dla naszych modeli, jednak nie są one generowane domyślnie. Po szczegóły raz jeszcze odsyłam do oficjalnego repozytorium

W głównym katalogu projektu powstanie plik _ide_helper.php. Nie musimy go nigdzie dołączać, w tym momencie wszystko powinno już działać. Ów plik zdecydowanie dodajmy do ignorowanych przez Gita, o ile z niego korzystamy (a przecież wszyscy to robimy, prawda?). W najprostszym wariancie dodajemy linię /_ide_helper.php do .gitignore. O tym, dlaczego niekoniecznie jest to najlepszy pomysł, postaram się napisać już niedługo ;)


Powyższy wpis przedstawia część doświadczeń zdobytych przy tworzeniu projektu Codice. Po więcej szczegółów zapraszam do pierwszego wpisu oraz na codice.eu. Poza planowaną od dawna serią jest to też realizacja wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w tym wpisie. Po nowe materiały poświęcone tworzeniu projektu Codice zapraszam w każdy wtorek. Ponadto więcej wpisów, poświęconych temu projektowi lub ogólnej tematyce bloga przeczytacie co sobotę.

Codice: instalator webowy dla aplikacji opartej o Laravel

Dośc długo zastanawiałem się czemu mógłbym poświęcić swój pierwszy, faktyczny wpis poświęcony rozwojowi Codice i problemom jakie musiałem rozwiązać. Daruję sobie rozpoczynanie od struktury katalogów, tworzenia kontrolerów i podobnych zadań — zaczniemy od początku, ale z perspektywy użytkownika.

Dość dużo mówi się o tym, jak zmienił się rozwój aplikacji webowych w ostatnich latach. Kiedyś (czy to patrząc na rok, czy na doświadczenie konkretnego programisty) prawdpodobnie wszyscy zaczynaliśmy, w wypadku PHP, od kilku plików na krzyż, w ekstremalnych przypadkach wrzucając jakąś rozpakowaną bibliotekę do osobnego folderu. Dzisiaj rozwój projektów, zwłaszcza na początku, przypomina budowę z klocków Lego. Zaczynamy od zainstalowania całego środowiska programistycznego — serwera (lub programu do obsługi środowisk zwirtualizowanych), Composera do obsługi zależności PHP, menedżera zależności dla JavaScript popularnego akurat w danym tygodniu (pun intended ;) ) i dopiero ostatecznie przystępujemy do pisania faktycznego kodu.

Ze stawianiem już gotowej aplikacji jest całkiem podobnie. Pobieramy kod, a następnie zdefiniowane w projekcie zależności. Potem jest już z górki — kompilujemy assety dla frontendu (w końcu to tylko kwestia odpalenia task runnera), wypełniamy plik konfiguracyjny (lub ustawiamy zmienne środowiskowe), uruchamiamy migracje dla bazy danych, jeśli nam zależy to wrzucamy do cache co się da — na koniec tworzymy konto użytkownika i voilà. Proste, prawda?

A no właśnie nie bardzo. Wszystkie z opisanych rozwiązań to ogromny krok na przód i ułatwienie dla programistów. Co więcej, przekładające się bezpośrednio na jakość ostatecznego produktu. Nie przerzucajmy jednak całego procesu ustawiania środowiska na użytkownika. Mamy dostępnych tyle świetnych technik i narzędzi, a tymczasem proces instalacji przeciętnego skryptu PHP się uwstecznił. W wypadku Codice postanowiłem połączyć zdobycze naszych czasów z prostotą instalacji dawnych skryptów.

Czynności do wykonania możemy podzielić na trzy grupy:

  • wykorzystanie zewnętrznych narzędzi — node.js wraz z Yarnem zarządzającym zależnościami dla tej technologii i gulpem odpowiedzialnym za przygotowanie zasobów dla client-side, ale także Composer dla zależności PHP
  • wypełnienie plików konfiguracyjnych
  • uruchomienie procesów oskryptowanych w PHP — na przykład migracji dla struktury bazy danych

Pierwszy krok zrealizowałem dzięki udostępnieniu do pobrania wstępnie zbudowanej paczki plików. W archiwum znajdują się produkcyjne zależności PHP, a także skompilowane assety (nie ma za to node_modules i innych plików wykorzystywanych wyłącznie przy developmencie — szanujmy łącza i czas użytkowników).

Resztą zajmuje się już instalator, będący de facto zwyczajnym kontrolerem Laravela. Aplikację zainstalowaną od tej jeszcze niezainstalowanej postanowiłem rozróżniać sprawdzajac obecność pliku .env. Ponieważ jednak jest on tworzony na pewnym etapie instalacji, potrzebny był dodatkowy sposób oznaczenia obecnie trwającej instalacji (tak, aby po kroku wypełniającym .env nie wyrzuciło nas z instalatora) — jest to po prostu plik tymczasowy tworzony po wejściu do instalatora i usuwany na jej ostatnim kroku. Cały proces wygląda następująco:

public function __construct()
{
    if (file_exists(base_path('.env')) && !file_exists(storage_path('app/.install-pending'))) {
        $this->denyInstallation = true;
        return Redirect::route('index')->send();
    }

    // ...
}

Kod znajduje się w konstruktorze więc automatycznie jest wykonywany dla każdego z kroków (akcji) instalatora. Warto zwrócić uwagę na użycie metody send(), jest ona wymagana w wypadku próby obsługi żądań HTTP z poziomu konstruktora.

Kolejnym etapem jest sprawdzenie wymagań, tj. obecności rozszerzeń PHP i zapisywalności określonych katalogów. Nie ma tu żadnej filozofii także przejdę dalej, do wypełniania pliku .env. Z pozoru proste zadanie, ot umieszczenie określonego stringa w pliku tekstowym. Jest jednak pewna pułapka, która swego czasu spędziła mi sen z powiek na ładnych parę godzin...

Problem pojawia się gdy w instalatorze wykorzystujemy jakiekolwiek sesje bądź ciasteczka (w moim wypadku było to ustawienie języka instalacji). Zarówno sesje jak i ciasteczka obsługiwane przez Laravela są szyfrowane przy użyciu klucza, tzw. APP_KEY. Jest on indywidualny dla każdej aplikacji, a więc przechowywany właśnie w pliku .env. Ten jednak nie istnieje na samym początku instalacji. Co wtedy robi Laravel? Spójrzmy na plik config/app.php:

'key' => env('APP_KEY', 'SomeRandomStringSomeRandomString'),

W wypadku gdy zmienna nie istnieje, klucz jest ustawiany na wartość domyślną, podaną w drugim parametrze funkcji. To jest właśnie klucz szyfrujący ciastka i sesje na poczatku instalacji... aż do momentu gdy, wypełniając .env, wstawimy do niego nowy klucz, który własnie wygenerowaliśmy. Skutek można sobie łatwo wyobrazić - dane w nich zapisane stają się niemożliwe do odczytania. Mając tę wiedzę spokojnie możecie wymyślić kilka różnych obejść problemu — ja zdecydowałem się doczepić aktualnie wybrany język do adresu, na który przekierowuję po wypełnieniu pliku konfiguracyjnego. W kolejnym kroku mogę go z tego adresu odczytać i ponownie zapisać do sesji.

W ten sposób doszliśmy do kolejnej kwestii, która na pierwszy rzut oka może wydawać się problematyczna — uruchomienie migracji z poziomu skryptu PHP. Domyślnie jest to bowiem komenda artisana, a dokumentacja zdaje się nie wspominać o alternatywnych drogach. Również wymóg użycia exec() dla zwykłej instalacji wydaje się przesadny, wszkaże wiele hostingów nadal blokuje tę i podobne funkcje. Tym razem jednak rozwiązanie jest wyjątkowo proste, a z pomocą przychodzi nam Artisan::call(), który wykonuje kod danej komendy bez jakiegokolwiek używania warstwy linii komend.

Artisan::call('migrate', ['--force' => true]);

Pamiętajmy o użyciu opcji --force, jest ona wymagana aby migracje mogły być uruchomione w środowisku produkcyjnym.

W wypadku Codice to już praktycznie koniec, pozostało tylko utworzenie konta dla użytkownika i dodanie mu notatki powitalnej. W swoich aplikacjach możecie oczywiście wykonać wszystkie inne czynności związane z instalacją, tak aby jak najbardziej ułatwić życie Waszych użytkowników końcowych. Naprawdę nie ma potrzeby wymagać od nich znajomości typowo programistycznych narzędzi ;) Ponadto, stosując przedstawione tutaj rozwiązanie nie blokujemy żadnej z dotychczasowych dróg instalacji. Nic nie stoi na przeszkodzie aby pobrać źródła (lub sklonować repozytorium) i wszystkie czynności wykonać ręcznie.

Na koniec, wszystkim zainteresowanym dokładnym działaniem instalatora polecam zacząć przeglądanie kodu od tego kontrolera. Aby zamieszać jeszcze troszkę, dodam że Codice obsługuje też instalację z poziomu CLI, dla osób które chciałyby postawić całą instalację bez opuszczania terminala bądź szukają wygodnej drogi na zautomatyzowanie procesu. Odpowiedzialny za to kod znajdziecie w tym miejscu.


Powyższy wpis przedstawia część doświadczeń zdobytych przy tworzeniu projektu Codice. Po więcej szczegółów zapraszam do pierwszego wpisu oraz na codice.eu. Poza planowaną od dawna serią jest to też realizacja wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w tym wpisie. Po nowe materiały poświęcone tworzeniu projektu Codice zapraszam w każdy wtorek. Ponadto więcej wpisów, poświęconych temu projektowi lub ogólnej tematyce bloga przeczytacie co sobotę.

Codice: zarządzanie zadaniami i notatnik online

W życiu każdego projektu (i jego twórcy) przychodzi taki moment, kiedy należy wyjść z wygodnego stanu wiecznej wersji beta i niezobowiązującego dłubania w kodzie przy okazji wolnych wieczorów. Wyjść z kodem do ludzi, liczyć się z tym, że ktoś może go rzeczywiście użyć (kto by pomyślał?), a nawet skrytykować. Uznałem, że ten etap nadszedł zarówno dla mnie, jak i mojego dziecka ochrzczonego mianem Codice.

Mówi się że w programowaniu istnieją jedynie dwie trudne rzeczy. Unieważnianie cache i nazewnictwo. Nazwa dla projektu (zarówno w tej wersji i jego wcześniejszych iteracji) powstała już lata temu i z włoskiego oznacza kod lub kodeks. Nawiązanie do kodu jest tak naprawdę miłym zbiegiem okoliczności, który powoduje że wydaje się znacznie bardziej przemyślana niż była w rzeczywistości. Kodeks zaś? Pamięć podpowiada mi że miałem na myśli zbiory notatek Leonarda da Vinci, które nazwano właśnie kodeksami. Czytałem o nich jako dziecko, zafascynowany różnorodnością i ilością zapisków sporządzanych przez signor Leonardo, i jak to dziecko - pomyślałem że też bym tak chciał!. Szczęśliwie, myśl ta przetrwała przez kilka lat i stwierdziłem że mógłbym ją wcielić w życie korzystając z technologii, których się uczyłem.

Długim słowem wstępu przechodzimy do przedstawienia projektu notatnika i aplikacji do zarządzania zadaniami online. Potrzeba gromadzenia i wykorzystywania przeróżnych informacji jest chyba wspólna dla każdego z nas. Pomieszczenie, a zwłaszcza późniejsze odnalezienie istotnych danych z całego szumu którym jesteśmy bombardowani jest niełatwe. Dlaczego więc i w tym wypadku nie wspomóc
się technologią?

Pierwsza wersja Codice (wtedy jeszcze pod inną nazwą) powstała w 2011 roku. Była tak naprawdę jednym olbrzymim switchem, którego eksperymentalnie umieściłem w jednym pliku - bo dlaczego nie? Niespełna 300 linii PHP plus jeden arkusz stylów zapewniał mi miejsce do dodawania notatek, którym opcjonalnie mogłem przypisać termin wykonania, a później oznaczyć taką notatkę (czy już wówczas zadanie) jako wykonaną. Zainteresowanych archeologią zapraszam (ostrzegając jednocześnie) do zobaczenia kodu na własne oczy.

Co zmieniło się przez te 6 lat? Przepisywałem projekt kilka razy, nieraz odkładając go do szuflady na długie miesiące. Na pewno jednak nie zmieniło się założenie, obecna wersja działa w naprawdę zbliżony sposób.

W pewnym momencie zdałem sobie sprawę że w tym właśnie leży siła. Banalnie prosta idea, do której można dobudować bardzo wiele - do tego użyteczna. Zrozumiałem że jest to coś, czemu jestem gotów poświęcić sporo pracy, a przy okazji podzielić się efektem ze światem.

Dzisiaj Codice jest aplikacją MVC, zbudowaną w oparciu o framework Laravel, która, pod względem napisanego kodu, powiększyła się niemal... pięćdziesięciokrotnie. Tyle mniej więcej wypuściłem z pod palców, w wolnych chwilach od grudnia 2015, kiedy raz jeszcze postanowiłem wymienić fundamenty i większość kodu.

Codice, o wciąż niezmiennej koncepcji, doczekał się nowego designu, wielu dodatkowych możliwości, nieco lepszej architektury a także protego systemu wtyczek, który powinien zapewnić mu pewną elastyczność na najbliższe lata i moje plany z nim związane.

Na obecnym etapie można chyba zaryzykować nazwanie go produktem używalnym, czego powinienem być żywym dowodem, korzystając z niego na co dzień od około pół roku. W dalszym ciągu udziela mi się oczywiście syndrom malarza i widzę w nim nieskończenie wiele rzeczy, które można by zrobić lepiej. No ale cóż, w myśl tego, co napisałem we wstępie czas zmierzyć się z odbiorem na zewnątrz i wykorzystać go jako niezaprzeczalną szansę na zebranie kilku opinii, przed osiągnięciem wersji stabilnej.

Swoje postępy na tej drodze będę opisywał od tej chwili na blogu. Według obecnego planu wpisy powinny pojawiać się w każdy wtorek, co najmniej do połowy maja.

Jeśli zaintrygowałem kogoś już w tym momencie, zapraszam na stronę projektu. Można poczytać sobie dokumentację jeśli ktoś ma problemy z zasypianiem lub po prostu pobrać paczkę i spróbować coś zepsuć ;)


Powyższy wpis poza planowanym już dawno przedstawieniem Codice i wstępem do serii, w której postaram się przybliżyć jego możliwości, pokazując przy tym jak rozwiązałem co ciekawsze problemy, jest też realizacją wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w moim wczorajszym wpisie. Oznacza to też, że co najmniej do połowy maja co sobotę będą pojawiać się kolejne materiały, tym razem poświęcone niekoniecznie rozwojowi Codice, ale również związane z tematyką bloga.

„Daj Się Poznać”? Czemu nie?

W ostatnich dniach dwójka znajomych, Comandeer i Soanvig, namówiła mnie do czegoś, od czego uparcie stroniłem przez ostatnie lata. Być może nie brzmi to zbyt przełomowo, ale postanowiłem wziąć udział w konkursie programistycznym.

"Daj Się Poznać" to konkurs organizowany przez Macieja Aniserowicza z blogu devstyle.pl. Popularny, a przy tym bardzo prosty w założeniach - przez 10 tygodni rozwijamy projekt i piszemy o nim na blogu. Na tyle proste, konkretne i sensowne, że przekonało mnie do małego otwarcia się na świat. Dlaczego?

Uwaga. Ostrzegam uczciwie, że co bardziej wyczuleni mogą zwęszyć znamiona wpisu sponsorowanego. Nieszczególnie mi to przeszkadza, bo przeświadczonych o tym fakcie i tak już pewnie nie przekonam. Mogę tylko poinformować że z typowego wpisu sponsorowanego brakuje elementu sponsorstwa. Jest natomiast sporo zadowolenia, z tego jak organizator podszedł do pewnych kwestii.

Po pierwsze, duża dowolność. Brak narzuconej tematyki oraz technologii. Co jeszcze fajniejsze, w konkursie mogą brać udział projekty rozwijane już wcześniej, nie muszą powstawać od początku na jego potrzeby. Nie mamy tu więc do czynienia z żadnym hackathonem, gdzie głównym elementem jest wyścig z czasem, a zwyczajnym konkursem na projekty programistyczne. Widać skupienie się na samym programowaniu (i pisaniu o tym), co mi osobiście bardzo odpowiada.

Kolejna rzecz, nie mam pewności czy zamierzona, ale bardzo udana w efektach. Ze względu na swoje założenia, konkurs jest atrakcyjny także dla tych, którzy nie osiągną w nim wysokich miejsc. Ja sam podchodzę do tego bardziej jak do zewnętrznego motywatora z nutką dobrej zabawy. Może nie wypada pisać takich rzeczy na samym początku, ale prawdę mówiąc nie liczę na zdobycie którejś z nagród. Widząc na
liście nazwiska moich starszych (przynajmniej doświadczeniem) kolegów, czy osób takich jak Piotr Nalepa (którego przerobiony skrypt dumnie nazywałem lata temu swoim pierwszym "projektem w PHP") nie łudzę się odniesieniem sukcesu. I szczerze? Absolutnie mi to nie przeszkadza! Rzucenie wyzwania swojej prokrastynacji jest dla mnie wystarczająco atrakcyjnym celem.

Trzecia rzecz, na którą zwróciłem uwagę to regulamin. Moją uwagę opis konkursu przykuł bardzo szybko, do ostatniej chwili odkładałem jednak zajrzenie na podstronę z zasadami. Byłem mentalnie przygotowany na zderzenie z długą listą reguł, wymogów i analizowanie czy na pewno spełnię wszystkie z nich i czy gdzieś nie czyhają kruczki, którymi wolałbym się nie wiązać. Nie ma co się rozwodzić, zainteresowanych odsyłam tutaj. Krótko i na temat!

Tyle słowem wstępu. Przedstawienie projektu, którym będę zajmował się do 31 maja, już jutro.

Jak powinien wyglądać dobry commit?

Dzisiejszy wpis będzie skierowany do osób zaczynających swoją przygodę z systemami kontroli wersji (VCS). Mimo że porady będą bazowane na systemie git, większość z nich można z powodzeniem zastosować także dla jego alternatyw.

Rozmiar commitu

Jest to rzecz, z którą - według moich obserwacji - początkujący mają największy problem. Nie istnieje bowiem idealna ilość zmian w jednym commicie, którą możemy się kierować za każdym razem. Myślę, że commit o dobrym rozmiarze najprościej jest zdefiniować słowem samodzielny. Co takiego mam przez to na myśli?

  • zmiany w commicie powinny stanowić działąjącą całość, nie powinno się commitować kodu, który generuje na przykład błąd parsera
  • commit powinien obejmować jedną funkcjonalność. Ponownie, nie da rady zdefiniować jak dużo obejmuje jedna "funkcjonalność". Spróbuj jednak postąpić w ten sposób - wyobraź sobie, że commit, który masz zaraz wyślesz, będzie musiał zostać cofnięty (np. komendą git revert). Czy robiąc to, pozbędziesz się tylko jednego kroku, czy też będziesz musiał w osobnym commicie powtórzyć część z dokonanych wcześniej zmian (które właśnie hipotetycznie cofnąłeś). Jeżeli zachodzi druga sytuacja, to commit jest za duży.

Opis commitu

Bądźmy szczerzy, każdy lubi czasem popuścić wodze fantacji wpisując wiadomość commitu. Najczęściej jest to danie upustu frustracji, która towarzyszyła tworzeniu danego kodu. Powstały nawet specjalne strony jak whatthecommit.com. Warto jednak poświęcić kilka sekund więcej na napisanie wiadomości commitu, aby w przyszłości zaoszczędzić swój czas.

Opis commitu jest wykorzystywany w bardzo wielu sytuacjach - komendach git log, git rebase, git blame, czy ich odpowiednikach w serwisach typu GitHub. Traktuj opis commitu tak, jakbyś musiał go przeczytać i szybko zrozumieć kilka dni później. Staraj się być zwięzłym i rzeczowym - jeżeli nie ze względu na siebie, to na współpracowników.

Kolejną sprawą jest możliwość podzielenia commitu na krótki opis główny i dłuższą (opcjonalną!), bardziej szczegółową część, która nie jest pokazywana w niektórych sytuacjach. Wspiera to oryginalny klient gita (np. komenda git log --abbrev-commit) i np. GitHub (w widoku listy commitów pokazywana jest tylko krótka wiadomość, a reszta rozwija się po kliknięciu). Git oddziela streszczony opis commitu od jego pełnej treści za pomocą jednej pustej linii.

Oto skrótowy, kontretny opis Twojego commitu

Tutaj możesz zawrzeć długi opis, w którym przykładowo omówisz przyczyny
wprowadzenia danej zmiany i jej konsekwencje dla projektu. Może być to
przydatne szczególnie dla Twoich współpracowników.

Na koniec kilka dodatkowych (częściowo subiektywnych, lecz popartych obserwacjami) zaleceń dotyczących formy samej wiadomości:

  • żadna z linii w opisie commita nie powinna przekraczać 72 znaków (konsola ma domyślnie 80 znaków szerokości)
  • rozpocznij opis od wielkiej litery
  • na końcu pierwszej linii commitu nie stawiaj kropki
  • użyj trybu rozkazującego (zwłaszcza w języku angielskim; powód - git używa takiego samego trybu dla wiadomości generowanych przez siebie, na przykład "Merge a from remote b")

Weryfikacja commitu

Przed zatwierdzeniem dowolnego commitu, przejrzyj go - najlepiej dwa razy. Służy do tego oczywiście diff, czyli wykaz wszystkich zmian poczynionych w ramach danego commmitu. Generalnie do jego wyświetlenia służy komenda git diff (trudne, prawda?), ale oczywiście jest haczyk. Domyślnie nie pokazuje ona zawartości plików właśnie dodanych do repozytorium, a jedynie zmiany w przestrzeni roboczej (przed wykonaniem git add).

Metodą uniwersalną jest wydanie komendy git add . (lub git add . --all dla gita 1.x - wszystko, aby uwzględnić też pliki właśnie usuwane z repozytorium) a następnie git diff --cached. Po tych dwóch poleceniach dostaniemy pełną listę zmian, zarówno w dodawanych, zmienianych, jak i usuwanych plikach - pozwala to zaoszczędzić naprawdę wielu pomyłek w kodzie.

Łączenie (squashowanie) commitów

Łączenie kilku commitów w jeden, zwłaszcza po ich wysłaniu do zdalnego repozytorium (origin), zaburza poniekąd historię zmian i może prowadzić do tego, że system kontroli wersji nie będzie spełniał swojej roli. Zachodzą jednak sytuacje, w których może być to przydatne, a nawet wymagane przez innych developerów. Najczęściej dzieje się tak w wypadku Pull Requestów lub ich odpowiedników z serwisów innych niż GitHub.

Powodem, dla którego w tej sytuacji możemy użyć squashowania (dosł. zgniatania) commitów jest zachodzący workflow. Zmiany są wykonywane w obrębie naszego własnego repozytorium (forka) i wysyłane jako propozycja zmian dla jakiegoś projektu. Bardzo często ludzie zarządzający tym projektem będą mieli do nas pewne uwagi i wskazówki, w związku z czym do Pull Requesta dołączają kolejne commity. Warto je na końcu połączyć, bo Pull Request z założenia powinien obejmować jedną funkcjonalność, a więc często być też jednym commitem (jak pisałem na początku artykułu). Kilka różnych metod squashowania commitów znajdziecie w tym wątku na SO.

Zakończenie

Mimo, że opisałem tutaj całkiem sporo założeń i może się wydawać, że teraz wysłanie dobrego commita miałoby zajmować wieczność i oznaczać sprawdzanie każdego punktu z listy, to nie ma czym się przejmować. Większość z wniosków wyciągniętych w artykule jest bardzo logiczna i nie powinna być dla Was niczym nowym, a reszta szybko wejdzie w nawyk. Należy brać poprawkę na dozę subiektywizmu zawartą w tym tekście.

WordPress Cleaner – optimize your database

Back in the old days I've written a very simple script to remove posts' revisions from WordPress database. It was published on my GitHub, but it was broken due to syntax error in SQL query... and it was a good thing because it might actually remove important content from your database.

And yet, the time has come. I sat down and rewrote whole script from scratch. Turned it into modular WordPress cleaner, improving performance of your installation by removing tons of garbage from your database. It is now able to remove following kinds of junk:

  • post revisions (disabled by default)
  • auto drafts
  • spam comments
  • unapproved comments
  • orphan commentmeta
  • orphan postmeta
  • transient options
  • akismet commentmeta

Look how the script performs on production database of my website (using default settings).

WordPress Cleaner

You can grab it from GitHub repository. Feedback and contributions are welcome!