Scrawler: programmable web crawler

A couple of days back my little blog unnoticeably turned nine. Realizing that what started almost a decade ago as a result of my boredom is still more or less alive to this day is not only a surprise to me but also a welcome change from most of my other projects, half of which didn't even get to the point of publishment.

It was supposed to change at the end of February. I had to collect some data from quite popular Polish site for further usage and analysis. I started to create a commandline script to automate the process and had a fleeting thought of publishing it. However, I realized that combination of one cURL call and couple of regexes is not complicated enough to deserve a full-blown project. Once again I started to dream of coming up with some reusable library, to finally have at least one piece of software put under my name on Packagist. I was going to drop the conception of scrapper altogether and suddenly epithany had come. The idea of Scrawler was born.

The general concept was to have the crawler and the library combined. I was wondering how to design it to make it useful not only for me and this particular scenario but in a way it could serve as a solid foundation for more cases related to data scrapping.

Scrawler became a declarative web robot that you can use to visit almost any website you want, specify the rules to gather the data by and process it into the format you want. Of course, it doesn't do all the work for you but it lets you avoid all of the hassle of handling the HTTP communication, parsing HTML, respecting robots.txt, getting results in some conveniently abstracted form etc. It allows you to skip the implementation details and get straight to the point, like most of libraries do.

Writing a scrapper for a particular data source was easy but making it really flexible turned that task into a challenge. In fact, it is a case where good programming practices are actually enforced by the business goal – having a library for such vague task like web crawling that you cannot further extend makes it completely useless. Finally, I decided to give myself a week to create a proof of concept or fail miserably. Seven days and around two thousand lines of code later I had a script that would go to the given URL, scrap parts of the contents using provided patterns and map them over the Data Transfer Objects. I called it a day.

Now, three more months and two internal releases later I feel like it's time to show my monstrosity to the world. It still isn't very stable, lacks a bunch of features I planned for the release – but it is mine. I actually did put so much emphasis to make it mine that even to this day I haven't checked the existing libraries in that field, not even once. I know they are there. Probably much better than mine, perhaps they have well-established community and support but I didn't want to work under their influnce or get intimidated. The whole design of the extensibility and the flow is entirerly my fault idea.

Scrawler aims to help you with web crawling and data scrapping (hence the name, don't get confused by the poor quality of this writeup!). The process consists of steps like going to the URL, gathering bits of response to save them and looking for new URLs… just like most other software of this type. What makes Scrawler special is the abbility to tell it how exactly these steps should be performed. Each one of them has its own OOP interface plus couple of built-in implementations you may swap with a single line of code.

<?php

$scrawler = new Configuration();

$scrawler
    ->setOperationName('Sobakowy Blog')
    ->setBaseUrl('http://sobak.pl')
    ->addUrlListProvider(new ArgumentAdvancerUrlListProvider('/page/%u', 2))

Do you want to follow every found URL that matches the domain? There's an implementation waiting for you. To get URLs from external list you have prepared? I got you covered, just use the other class for finding URLs. You need to increment a fragment of the URL (e.g. page number) to get more data? Done. And what if you want to pass every third word of Fifty Shades of Grey as a search parameter on a site with cute hamsters? Well, conscience clause stops me from distributing it along Scrawler but hey, you can write your own class! I can guarantee that you'll fit into twenty lines of code and Scrawler will still do the rest. The same point applies to all remaining steps of what Scrawler does. It gives you the tools to do the dirty work quickly.

Given varying output formats like CSV, JSON or any Doctrine-supported database, Scrawler can be used either as a standalone tool or as a part of the toolchain where its results are further processed.

There are surely some limitations given Scrawler's early development stage and the room for improvement is definitely big but that's just one more reason to release it to the public. Aside from the fact that something what has started out as an experiment and a time-killer has already proven to be useful for me.

World – meet the Sobak's crawler!


Make sure to visit Scrawler's website with the detailed documentation of available features. Feel free to tinker with it, report issues or submit pull requests to the repository.

Codice: obsługa migracji baz danych dla wtyczek

W poprzednim wpisie przedstawiłem zarys głównego API stojącego za obsługą rozszerzeń w Codice. Nie jest to oczywiście całość systemu, wtyczki poza integracją ze rdzeniem za pomocą akcji i filtrów muszą mieć zapewnione inne możliwości, pozwalające na swobodne operowanie. Jedną z bardziej istotnych jest wpływ na strukturę bazy danych.

W większości nowoczesnych frameworków dzieje się to za pomocą migracji, czyli opisanych w ustalony wcześniej sposób procedur kolejnych zmian w bazie danych. Dotyczy to dodawania, usuwania a także modyfikowania kolumn lub całych tabel. Przy instalacji aplikacji (także Codice) wszystkie migracje są wykonywane w kolejności ich definiowania - zapewnia to między innymi bardzo pożądaną możliwość wersjonowania struktury bazy danych.

Po tym opisie widać już że bardzo wskazane byłoby posiadanie analogicznego mechanizmu dla wtyczek. Ponieważ migracje powinno definiować się dwustronnie, można założyć że będą one aplikowane przy instalacji wtyczki, a wszelkie wprowadzone do struktury bazy zmiany będą cofane przy deinstalacji rozszerzenia (owa "druga strona" migracji).

By osiągnąć założone cele nie będziemy tworzyć zupełnie autorskiego systemu. Wszakże Laravel posiada już niemal identyczny mechanizm - brakuje tylko możliwości przypisania każdej z migracji konkretnej wtyczki. Pierwotnie próbowałem osiągnąć to za pomocą parametrów przekazywanych do komendy artisan migrate. Dokumentacja wspomina bowiem o opcji --path, pozwalającej na wykonanie migracji ograniczonych do jednej lokalizacji w systemie plików. Okazuje się jednak że w ten sposób nie możemy odwrócić migracji. Zdecydowałem się więc na rozszerzenie domyślnego repozytorium (w rozumieniu architektury aplikacji obiektowych) migracji o potrzebne wymagania.

<?php

namespace Codice\Plugins;

use Illuminate\Database\ConnectionResolverInterface as Resolver;
use Illuminate\Database\Migrations\DatabaseMigrationRepository;
use Illuminate\Database\Migrations\MigrationRepositoryInterface;

class MigrationRepository extends DatabaseMigrationRepository implements MigrationRepositoryInterface
{
    protected $plugin;

    /**
     * Create a new database migration repository instance.
     *
     * @param  Illuminate\Database\ConnectionResolverInterface  $resolver
     * @param  string  $plugin  Unique application-wide plugin identifier
     */
    public function __construct(Resolver $resolver, $plugin)
    {
        $this->resolver = $resolver;
        $this->plugin = $plugin;
        $this->table = 'migrations_plugins';

        parent::__construct($resolver, $this->table);
    }

    /**
     * Get the ran migrations.
     *
     * @return array
     */
    public function getRan()
    {
        return $this->table()
            ->where('plugin', $this->plugin)
            ->orderBy('batch', 'asc')
            ->orderBy('migration', 'asc')
            ->pluck('migration')->all();
    }

    /**
     * Get list of migrations.
     *
     * @param  int  $steps
     * @return array
     */
    public function getMigrations($steps)
    {
        $query = $this->table()
            ->where('plugin', $this->plugin)
            ->where('batch', '>=', '1');

        return $query->orderBy('migration', 'desc')->take($steps)->get()->all();
    }

    /**
     * Get the last migration batch.
     *
     * @return array
     */
    public function getLast()
    {
        $query = $this->table()
            ->where('plugin', $this->plugin)
            ->where('batch', $this->getLastBatchNumber());

        return $query->orderBy('migration', 'desc')->get()->all();
    }

    /**
     * Log that a migration was run.
     *
     * @param  string  $file
     * @param  int     $batch
     * @return void
     */
    public function log($file, $batch)
    {
        $record = ['plugin' => $this->plugin, 'migration' => $file, 'batch' => $batch];

        $this->table()->insert($record);
    }

    /**
     * Remove a migration from the log.
     *
     * @param  object  $migration
     * @return void
     */
    public function delete($migration)
    {
        $this->table()->where('migration', $migration->migration)->delete();
    }

    /**
     * Create the migration repository data store.
     *
     * @return void
     */
    public function createRepository()
    {
        $schema = $this->getConnection()->getSchemaBuilder();

        $schema->create($this->table, function ($table) {
            $table->increments('id');
            $table->string('plugin');
            $table->string('migration');
            $table->integer('batch');
        });
    }
}

Nadpisywane są wyłącznie niektóre metody, dokładnie tak aby po przekazaniu do konstruktora klasy identyfikatora danej wtyczki, wykonywać operacje na powiązanych z nią migracjach. Ich wywoływanie przebiega niemal analogicznie do klasycznych migracji wbudowanych w Laravela, informacji zasięgnąłem oczywiście buszując w jego źródłach (i zdecydowanie polecam to rozwiązanie, Larwę za wiele rzeczy można słusznie skrytykować, ale w kodzie naprawdę łatwo się połapać).

// ...

// Metoda pomocnicza.
// Używamy wbudowanego migratora, przekazujemy jedynie własne repozytorium.
protected function prepareMigrator($identifier)
{
    $repository = new MigrationRepository($this->app['db'], $identifier);

    if (!$repository->repositoryExists()) {
        $repository->createRepository();
    }

    return new Migrator($repository, $this->app['db'], $this->app['files']);
}

// ...

// Przy instalacji wtyczki
$migrator = self::prepareMigrator($identifier);
$migrator->run([$plugin->path('migrations')]);

// I analogicznie przy jej odinstalowywaniu
$migrator = self::prepareMigrator($identifier);
$migrator->rollback([$plugin->path('migrations')]);

Jak widać jest to naprawdę nieskomplikowane zadanie. Nie dajcie się zmylić ilości kodu, większość z niego to delikatnie zmodyfikowane metody klasy rodzica. Co ważniejsze, kryje się za tym życiowa lekcja.

Nie wynajduj koła od nowa, zwłaszcza jeśli masz już cały zestaw narzędzi w postaci frameworka. Poświęć chwilę na zgłębienie jego działania, zaoszczędzisz wiele czasu i bólu głowy.

~Sobak, gdzieś w tym momencie

Pozdrawiam!


Powyższy wpis przedstawia część doświadczeń zdobytych przy tworzeniu projektu Codice. Po więcej szczegółów zapraszam do pierwszego wpisu oraz na codice.eu. Poza planowaną od dawna serią jest to też realizacja wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w tym wpisie. Po nowe materiały poświęcone tworzeniu projektu Codice zapraszam w każdy wtorek. Ponadto więcej wpisów, poświęconych temu projektowi lub ogólnej tematyce bloga przeczytacie co sobotę. Miejmy nadzieję, że tym razem już zgodnie z harmonogramem!

Codice: system wtyczek

Jednym z kluczowych elementów, nad którym pracowałem (i nadal pracuję) przy tworzeniu Codice jest wbudowana obsługa dla rozszerzeń. Zagadnienie, na którym nie raz zjadałem sobie zęby lub, co jeszcze gorsze, cierpiałem przez odkładanie jego implementacji na wieczne nigdy. Do dziś po dysku wala mi się jakaś wczesna wersja Codice… w bodajże 3 odmianach, różniąch się drobnymi detalami. Niby drobiazg, ale nie chcę nawet zaczynać opisywania tego, jak męczące jest równoległe utrzymanie każdego z wariantów.

Skoro próbowałem już tak wiele razy i obecne podejście do Codice miało być wreszcie tym właściwym, musiałem wreszcie zmierzyć się z tym zagadnieniem. Jednocześnie musiałem dopuścić do głosu nieco pragmatyzmu i wybrać podejście, które będzie adekwatne do mojego doświadczenia w tym temacie i na którym, mówiąc wprost, nie polegnę po raz kolejny.

W tym wpisie przedstawię najbardziej podstawowe elementy systemu wtyczek w moim projekcie, mianowicie akcje i filtry. Wielu z Was zapewne zna ten koncept z innych aplikacji (na przykład WordPressa). Wszystko opiera się na zdefiniowanych w rdzeniu hookach, do których możemy podpiąć własne zdarzenia po to, by wykonały się w określonej sytuacji. Pierwszy z brzegu przykład: rejestrujemy akcję dodającą wiadomość powitalną dla zdarzenia (hooka) user.created - utworzenia nowego użytkownika.

Innym sposobem rozszerzalności mogą być filtry - ponownie, zdefiniowane w rdzeniu miejsca, w których istotne wartości możemy później modyfikować (filtrować) za pomocą podpiętych callbacków. W przypadku Codice jest to między innymi zapytanie używane przy wyszukiwaniu notatek. Wszystko z myślą o wtyczkach, które chciałyby je zmienić np. tak aby wykorzystywało inne pola lub też wyszukiwanie pełnotekstowe z MySQL.

Nie będę więcej przedłużał, przejdę do prezentowania stojącego za tym kodu. Jeśli jakiś koncept wciąż nie jest jasny, nie martwcie się, na samym końcu zalinkuję do testów dla tej części kodu, wydaje mi się, że one powinny idealnie zobrazować zamysł i planowany sposób ich wykorzystania.

<?php

namespace Codice\Support\Traits;

use Exception;
use Log;

trait Hookable
{
    /**
     * @var array Holds all currently registered hookables
     */
    protected static $hookables;

    /**
     * Register new hookable for given hook.
     *
     * @param string $hook Name of the hook
     * @param string $hookableName Name of the hookable, must be unique within a hookable of given type
     * @param callable $callable Callable containing code to run
     * @param int $priority Order of calling hookables, when priority is equal order is undefined
     * @return bool
     */
    public static function register($hook, $hookableName, callable $callable, $priority = 10)
    {
        $hookableType = self::getHookableType();

        if (self::isRegistered($hook, $hookableName)) {
            Log::warning("$hookableType '$hookableName' was already registered within '$hook' hook and has been overwritten.");
        }

        self::$hookables[$hook][$hookableName] = [
            'priority' => $priority,
            'callable' => $callable,
        ];

        return true;
    }

    /**
     * Check whether hookable of given name has been registered within a specified hook.
     *
     * @param string $hook Name of the hook
     * @param string $hookableName Name of the hookable within a hook
     * @return bool
     */
    public static function isRegistered($hook, $hookableName)
    {
        return isset(self::$hookables[$hook][$hookableName]);
    }

    /**
     * Deregister hookable from given hook.
     *
     * Deregistration must happen before call() method is run to have an effect.
     *
     * @param string $hook Name of the hook
     * @param string $hookableName Name of the hookable
     * @return bool
     */
    public static function deregister($hook, $hookableName)
    {
        unset(self::$hookables[$hook][$hookableName]);

        return true;
    }

    /**
     * Get (sorted) list of all hookables assigned to a hook.
     *
     * @param string $hook Name of the hook
     * @return array
     */
    private static function getHookables($hook)
    {
        $hookables = isset(self::$hookables[$hook]) ? self::$hookables[$hook] : [];

        return self::sortHookables($hookables);
    }

    /**
     * Sort hookables by their priority.
     *
     * @param array $hookables Array of unsorted hookables
     * @return array
     */
    protected static function sortHookables($hookables)
    {
        usort($hookables, function ($a, $b) {
            if ($a['priority'] == $b['priority']) {
                return 0;
            }

            return $a['priority'] < $b['priority'] ? -1 : 1;
        });

        return $hookables;
    }

    /**
     * Return human readable name of hookable
     *
     * @throws Exception
     * @return string
     */
    protected static function getHookableType()
    {
        throw new Exception('getHookableType() must be implemented');
    }
}

Zaczynamy od… traita? Dokładnie tak. Ponieważ główną różnicą między akcjami a filtrami jest to, że pierwsze nie mogą zwracać wartości, a drugie muszą to robić, możemy śmiało stwierdzić że spora część kodu będzie się powtarzać. Dlatego też wszystkie wspólne funkcjonalności, takie jak rejestrowanie konkretnych zdarzeń, wywoływanie ich czy potrzebne w obu wypadkach metody pomocnicze zostały umieszone w jednym miejscu, jak pokazano wyżej.

Jak sami zobaczycie, dzięki temu kod odpowiedzialny za działanie akcji i filtrów będzie naprawdę krótki i prosty. Jest to kolejno:

<?php

namespace Codice\Plugins;

use Codice\Support\Traits\Hookable;

class Action
{
    use Hookable;

    /**
     * Call all actions registered for a given hook.
     *
     * @param string $hook Name of the hook
     * @param array $parameters Parameters which will be passed to callback
     */
    public static function call($hook, array $parameters = [])
    {
        $actions = self::getHookables($hook);

        foreach ($actions as $action) {
            call_user_func($action['callable'], $parameters);
        }
    }

    /**
     * @inheritdoc
     */
    protected static function getHookableType()
    {
        return 'Action';
    }
}

oraz

<?php

namespace Codice\Plugins;

use Codice\Support\Traits\Hookable;

class Filter
{
    use Hookable;

    /**
     * Call all filters registered for a given hook.
     *
     * @param string $hook Name of the hook
     * @param mixed $value Value to run filters on
     * @param array $parameters Parameters which will be passed to callback
     * @return mixed Filtered value
     */
    public static function call($hook, $value, array $parameters = [])
    {
        $filters = self::getHookables($hook);

        foreach ($filters as $filter) {
            $value = call_user_func($filter['callable'], $value, $parameters);
        }

        return $value;
    }

    /**
     * @inheritdoc
     */
    protected static function getHookableType()
    {
        return 'Filter';
    }
}

Jak na dłoni widać teraz różnice w działaniu obu hookowalnych (zaczepialnych?) elementów. Tak więc raz jeszcze - w obu wypadkach wykonujemy wszystkie zarejestrowane (przez pluginy bądź samą aplikację) zdarzenia, czyniąc to według określonego priorytetu. Akcje po prostu wykonują kod, a filtry kolejno modyfikują przekazaną wartość.

Jak już mówiłem, najszybszym sposobem na zobaczenie ich w akcji jest spojrzenie na testy - osobno dla akcji oraz filtrów. Przykłady użycia podstawowego API do wtyczek przez samą aplikację znajdują się tutaj, nazwy plików powinny być raczej jasne ;)


Powyższy wpis przedstawia część doświadczeń zdobytych przy tworzeniu projektu Codice. Po więcej szczegółów zapraszam do pierwszego wpisu oraz na codice.eu. Poza planowaną od dawna serią jest to też realizacja wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w tym wpisie. Po nowe materiały poświęcone tworzeniu projektu Codice zapraszam w każdy wtorek. Ponadto więcej wpisów, poświęconych temu projektowi lub ogólnej tematyce bloga przeczytacie co sobotę. Miejmy nadzieję, że tym razem już zgodnie z harmonogramem!

Codice: weryfikacja właściciela zasobu (uprawnień użytkownika)

Z kilku przyczyn delikatnie rozjechał mi się harmonogram cotygodniowy, ale czas nadrobić straty. Poprzednio opisywałem doświadczenia zebrane podczas projektowania procesu instalacji dla Codice. Zajmiemy się teraz kolejnym zagadnieniem, które mimo iż oparte na przykładzie tego konkretnego projektu, jest jednym z podstawowych zagadnień dla każdej aplikacji CRUD. Zachęcam do tego aby ten, jak i kolejne wpisy traktować jako zwyczajne poradniki dla piszących w Laravelu, z nutką historii w tle.

Za każdym razem gdy piszemy aplikację, której instancja ma być używana równolegle przez więcej niż jedną osobę, pojawia się kwestia weryfikacji właściciela zasobu. Prościej mówiąc - sprawdzenia czy obecnie zalogowany użytkownik ma uprawnienia do wyświetlenia/edycji/usunięcia danego rekordu. Na pierwszy rzut oka sprawa nie należy do skomplikowanych:

$note = Note::where('id', $request->get('id'))->where('user_id', Auth::id())->get();

Na przykładzie notatek, pobieramy rekord o ID przekazanym w adresie i zaznaczamy że ID przypisanego użytkownika musi być równe identyfikatorowi obecnie zalogowanego (metoda pomocnicza id() z fasady Auth). Przyjmijmy też że naszym celem jest usunięcie wybranej notatki. W razie błędu przekierujemy zaś na inną stronę, na której wyświetlimy czytelny dla użytkownika komunikat. Bardziej kompletny kod oparty o metodzie przedstawionej powyżej mógłby wyglądać tak:

$note = Note::where('id', $request->get('id'))->where('user_id', Auth::id())->get();

if ($note === null) {
    return redirect('/')->with('error', 'Nie jesteś właścicielem podanej notatki');
}

$note->delete();

return redirect('/')->with('success', 'Notatka usunięta');

W wypadku gdy nie uda się odnaleźć pasującego rekordu otrzymujemy null. Wiemy wtedy że podana notatka nie istnieje lub istnieje, ale należy do kogoś innego (wymagamy spełnienia obu warunków), możemy więc cofnąć użytownika i wyświetlić mu odpowiednią wiadomość.

Na dobrą sprawę wpis można by zakończyć już w tym miejscu. Warto jednak spojrzeć bardziej perspektywicznie. Podany fragment kodu będzie się przecież powtarzał także dla innych operacji CRUD (np. edycji lub odczytu), nasza aplikacja może też zarządzać więcej niż jednym rodzajem danych (na przykładzie Codice - notatkami oraz etykietami). W efekcie otrzymamy brzydką i niewygodną w utrzymaniu powtarzalność kodu. Zastanówmy się jak można to poprawić.

Rozsądne wydaje się skorzystanie z metody find(), która przyjmuje za konwencję, że polem, po którym będziemy indeksować tabelę jest id. Możemy połączyć to także z możliwością opisaną w dokumentacji Laravela jako query scopes. Do naszego modelu dodajemy:

public function scopeMine($query)
{
    return $query->where('user_id', '=', Auth::id());
}

a wynikowo naszą metodę kontrolera redukujemy do postaci

$note = Note::mine()->find($request->get('id'));

if ($note === null) {
    return redirect('/')->with('error', 'Nie jesteś właścicielem podanej notatki');
}

$note->delete();

return redirect('/')->with('success', 'Notatka usunięta');

Jest lepiej. Powtarzalna część zapytania została przeniesiona do modelu (oraz konwencji używanej przez ORM Laravela). Wciąż jednak widzimy niezmienną część logiki, którą także przydałoby się wypchnąć na zewnątrz, w jakieś wspólne miejsce.

W tym celu możemy wykorzystać wyjątki, bazując zresztą na logice używanej przez wbudowaną metodę findOrFail(). Do naszego modelu dodajemy kolejną metodę pomocniczą:

public static function findMine($id)
{
    $note = self::mine()->find($id);

    if (!$note) {
        throw new NoteNotFoundException;
    }

    return $note;
}

W obrębie aplikacji tworzymy wyjątek NoteNotFoundException i importujemy go w modelu.

<?php

namespace App\Exceptions;

class NoteNotFoundException extends \Exception {}

Logikę obsługi błędów przenosimy natomiast do handlera wyjątków, edytując metodę render() w klasie AppExceptionsHandler.

public function render($request, Exception $e)
{
    if ($e instanceof NoteNotFoundException) {
        return Redirect::route('index')->with('message', 'Nie jesteś właścicielem podanej notatki`);
    }

    // reszta domyślnego kodu, np. ModelNotFoundException
}

Teraz kod użyty w kontrolerze powinien być naprawdę krótki i satysfakcjonujący:

$note = Note::findMine($request->get('id'));

$note->delete();

return redirect('/')->with('success', 'Notatka usunięta');

Jest dobrze? Tak. Może być lepiej? Oczywiście! Wady rozwiązania ujawnią się przy jakiejkolwiek większej skali. Pozostając przy Codice - ten sam kod musiałby być zduplikowany dla notatek i etykiet - dwa różne wyjątki, dwa bloki obsługujące go w handlerze, analogiczne modyfikacje w obu modelach.

Skupimy się więc na wyłączeniu części wspólnych. Wyeliminujemy potrzebę tworzenia indywidualnych wyjątków dla każdego rodzaju danych, a metody wymagane dla każdego z modeli przeniesiemy do traita.

<?php

namespace Codice\Support\Traits;

use Auth;
use Illuminate\Http\Exceptions\HttpResponseException;

trait Owned
{
    /**
     * Find owned model (limited to the current user).
     *
     * @param  int $id Model ID
     * @return static
     */
    public static function findMine($id)
    {
        $model = self::mine()->find($id);

        if (!$model) {
            $modelLangFile = array_reverse(explode('\\', get_called_class()))[0];

            throw new HttpResponseException(redirect()->route('index')->with([
                'message' => trans("$modelLangFile.not-found"),
                'message_type' => 'danger',
            ]));
        }

        return $model;
    }

    /**
     * Query scope for getting owned models (limited to the current user).
     *
     * @param $query Illuminate\Database\QueryBuilder
     * @return Illuminate\Database\QueryBuilder
     */
    public function scopeMine($query)
    {
        return $query->where('user_id', '=', Auth::id());
    }

    /**
     * Define relationship to the User owning the model.
     */
    public function user()
    {
        return $this->belongsTo('CodiceUser');
    }
}

W tym wypadku obsługa po stronie kontrolera wygląda dokładnie tak, jak pokazano wyżej, jednak cała implementacja logiki dla określonego modelu ogranicza się do use Owned, bez żadnego powtarzania schematycznego kodu. Dodatkowym klasom wyjątków również możemy już podziękować, korzystamy z wbudowanego HttpResponseException, więc AppExceptionsHandler może zostać przywrócone do wcześniejszej postaci. Dodatkowo mamy też własny scope mine() (przydatny przy innych rodzajach zapytań niż wybranie pojedynczego rekordu po ID) oraz zdefiniowaną relację do modelu użytkownika.

Ciekawostką jest hack w metodzie findMine(), który pobiera nazwę modelu wywołującego metodę i na tej podstawie buduje klucz do pliku z tłumaczeniami (w celu zróżnicowania komunikatów błędów, np. "nie znaleziono notatki" vs "nie znaleziono etykiety").

Przedstawiłem kilka rożnych metod, skracając nieco drogę, przez którą ten kawałek kodu przeszedł w moim własnym projekcie. Zainteresowanych sprawdzeniem faktycznego kodu mogę odesłać do historii zmian w kontrolerze notatek oraz oczywiście traita Owned


Powyższy wpis przedstawia część doświadczeń zdobytych przy tworzeniu projektu Codice. Po więcej szczegółów zapraszam do pierwszego wpisu oraz na codice.eu. Poza planowaną od dawna serią jest to też realizacja wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w tym wpisie. Po nowe materiały poświęcone tworzeniu projektu Codice zapraszam w każdy wtorek. Ponadto więcej wpisów, poświęconych temu projektowi lub ogólnej tematyce bloga przeczytacie co sobotę.

Laravel i podpowiedzi IDE? To możliwe

Nie ukrywajmy - magii w Laravelu jest dużo. Na tyle dużo, że można ją kochać bądź nienawidzić - nie wyobrażam sobie stanu pośredniego. Abstrahując zupełnie od tego, czy takie rozwiązanie jest słuszne, trzeba mu wytknąć jedną, definitywną wadę. Zintegrowane środowiska programistyczne (IDE) w kontakcie z nią po prostu wariują.

Nie ma problemu dopóki korzystamy z prostych edytorów tekstowych typu Sublime Text, Atom czy Visual Studio Code. Więszkość z nich albo w ogóle nie dostarcza podpowiedzi dla kodu PHP lub są one mało "inteligentne". Bazują na prostym słowniku użytych symboli (nazw funkcji, klas czy zmiennych) i wyszukiwarce. Tutaj rysuje się jedna z głównych różnić pomiędzy edytorem, a IDE - środowisko programistyczne stara się "zrozumieć kod". Za pomocą różnych zaawansowanych parserów stara się przewidzieć zachowanie faktycznego interpretera PHP i jako podpowiedzi podaje nam tylko to, czego możemy faktycznie użyć w danym kontekście, bez spowodowania błędu. Nie dostaniemy w podpowiedzi zmiennej, która jest niedostępna w danym zasięgu, ponieważ PHP jako interpreter też nie byłby jej w stanie użyć.

Mimo całej swojej "inteligencji" IDE nie odwzorowują jednak w stu procentach zachowania języka - złożoność takiego programu byłaby naprawdę ogromna, a prędkość działania niezadowalająca. Dlatego występują sytuacje, w których dany kod w rzeczywistości działa, a IDE po prostu się "gubi". Nie przetwarza wszystkich dynamicznych sytuacji obecnych na przykład przy użyciu wspomnianej magii języka.

Z opisaną sytuacją spotkał się na pewno każdy, kto próbował używać projektu napisanego w Laravelu w którymkolwiek z popularnych środowisk programistycznych dla PHP, na przykład PhpStormie. Zaznaczę że mówimy tu głównie o wykorzystaniu fasad (w rozumieniu Laravela), których można unikać - promuje je jednak sama dokumentacja. W praktyce program pokazuje tak wiele błędów, że żeby nie rozpraszać się nimi trzeba by wyłączyć praktycznie wszystkie podpowiedzi (lub tzw. inspekcje). Przyznacie jednak, że pozbawienie IDE całej jego "inteligencji" i tym samym zrobienie z niego zwyczajnego edytora trochę mija się z celem.

Czy jest na to jakieś rozwiązanie? Oczywiście.

W przypadku Laravela możemy użyć bardzo popularnej paczki laravel-ide-helper. Analizuje ona kod frameworka i generuje plik będący swego rodzaju "mapą" pomiędzy fasadami, prostymi interfejsami używanymi przez programistę, a normalnymi klasami, których wewnętrznie używa framework, komunikując te dwie warstwy za pomocą sporej ilości skomplikowanych odwołań i opisywanej magii.

Tak wygenerowany plik, obecny w katalogu projektu wystarcza aby więszkość środowisk potrafiła nadążyć za sztuczkami zastosowanymi w Laravelu. Nie tylko przestała pokazywać błędy, ale faktycznie zaczęła pomagać, na przykład podpowiadając dostępne metody i ich parametry.

Zaczynamy od zainstalowania paczki przy użyciu Composera. Myślę że dowolnej osobie używającej Laravela czy innego nowoczesnego frameworka PHP nie trzeba tłumaczyć obsługi tego narzędzia.

composer require --dev barryvdh/laravel-ide-helper

Zwróćcie uwagę że instalujemy paczkę jako zależność deweloperską. Skutkuje to tym, że w środowisku produkcyjnym w ogóle nie będzie ona pobierana. Teraz przechodzimy do kolejnego kroku, czyli zarejestrowania Service Providera, który komunikuje paczkę z frameworkiem. Tutaj też odbiegniemy nieco od standardowej metody, czyli dodania wpisu w config/app.php i rejestracji Service Providera dokonamy warunkowo. Dlaczego? Ponieważ w przeciwnym razie, w środowisku produkcyjnym (a więc pominięciu instalacji tej paczki) framework próbowałby użyć nieistniejącej klasy. Dlatego też otworzymy plik app/providers/AppServiceProvider.php i w metodzie register() dodamy następujący kod:

public function register()
{
    if ($this->app->environment() !== 'production') {
        $this->app->register(Barryvdh\LaravelIdeHelper\IdeHelperServiceProvider::class);
    }
    // ...
}

Dzięki temu framework nie będzie próbował rejestrować Service Providera na produkcji.

Następnie możemy już skorzystać z udostępnionych nam komend.

php artisan clear-compiled
php artisan ide-helper:generate
php artisan optimize

Paczka udostępnia nieco więcej opcji, włącznie z generowaniem dokumentacji dla naszych modeli, jednak nie są one generowane domyślnie. Po szczegóły raz jeszcze odsyłam do oficjalnego repozytorium

W głównym katalogu projektu powstanie plik _ide_helper.php. Nie musimy go nigdzie dołączać, w tym momencie wszystko powinno już działać. Ów plik zdecydowanie dodajmy do ignorowanych przez Gita, o ile z niego korzystamy (a przecież wszyscy to robimy, prawda?). W najprostszym wariancie dodajemy linię /_ide_helper.php do .gitignore. O tym, dlaczego niekoniecznie jest to najlepszy pomysł, postaram się napisać już niedługo ;)


Powyższy wpis przedstawia część doświadczeń zdobytych przy tworzeniu projektu Codice. Po więcej szczegółów zapraszam do pierwszego wpisu oraz na codice.eu. Poza planowaną od dawna serią jest to też realizacja wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w tym wpisie. Po nowe materiały poświęcone tworzeniu projektu Codice zapraszam w każdy wtorek. Ponadto więcej wpisów, poświęconych temu projektowi lub ogólnej tematyce bloga przeczytacie co sobotę.

Codice: instalator webowy dla aplikacji opartej o Laravel

Dośc długo zastanawiałem się czemu mógłbym poświęcić swój pierwszy, faktyczny wpis poświęcony rozwojowi Codice i problemom jakie musiałem rozwiązać. Daruję sobie rozpoczynanie od struktury katalogów, tworzenia kontrolerów i podobnych zadań — zaczniemy od początku, ale z perspektywy użytkownika.

Dość dużo mówi się o tym, jak zmienił się rozwój aplikacji webowych w ostatnich latach. Kiedyś (czy to patrząc na rok, czy na doświadczenie konkretnego programisty) prawdpodobnie wszyscy zaczynaliśmy, w wypadku PHP, od kilku plików na krzyż, w ekstremalnych przypadkach wrzucając jakąś rozpakowaną bibliotekę do osobnego folderu. Dzisiaj rozwój projektów, zwłaszcza na początku, przypomina budowę z klocków Lego. Zaczynamy od zainstalowania całego środowiska programistycznego — serwera (lub programu do obsługi środowisk zwirtualizowanych), Composera do obsługi zależności PHP, menedżera zależności dla JavaScript popularnego akurat w danym tygodniu (pun intended ;) ) i dopiero ostatecznie przystępujemy do pisania faktycznego kodu.

Ze stawianiem już gotowej aplikacji jest całkiem podobnie. Pobieramy kod, a następnie zdefiniowane w projekcie zależności. Potem jest już z górki — kompilujemy assety dla frontendu (w końcu to tylko kwestia odpalenia task runnera), wypełniamy plik konfiguracyjny (lub ustawiamy zmienne środowiskowe), uruchamiamy migracje dla bazy danych, jeśli nam zależy to wrzucamy do cache co się da — na koniec tworzymy konto użytkownika i voilà. Proste, prawda?

A no właśnie nie bardzo. Wszystkie z opisanych rozwiązań to ogromny krok naprzód i ułatwienie dla programistów. Co więcej, przekładające się bezpośrednio na jakość ostatecznego produktu. Nie przerzucajmy jednak całego procesu ustawiania środowiska na użytkownika. Mamy dostępnych tyle świetnych technik i narzędzi, a tymczasem proces instalacji przeciętnego skryptu PHP się uwstecznił. W wypadku Codice postanowiłem połączyć zdobycze naszych czasów z prostotą instalacji dawnych skryptów.

Czynności do wykonania możemy podzielić na trzy grupy:

  • wykorzystanie zewnętrznych narzędzi — node.js wraz z Yarnem zarządzającym zależnościami dla tej technologii i gulpem odpowiedzialnym za przygotowanie zasobów dla client-side, ale także Composer dla zależności PHP
  • wypełnienie plików konfiguracyjnych
  • uruchomienie procesów oskryptowanych w PHP — na przykład migracji dla struktury bazy danych

Pierwszy krok zrealizowałem dzięki udostępnieniu do pobrania wstępnie zbudowanej paczki plików. W archiwum znajdują się produkcyjne zależności PHP, a także skompilowane assety (nie ma za to node_modules i innych plików wykorzystywanych wyłącznie przy developmencie — szanujmy łącza i czas użytkowników).

Resztą zajmuje się już instalator, będący de facto zwyczajnym kontrolerem Laravela. Aplikację zainstalowaną od tej jeszcze niezainstalowanej postanowiłem rozróżniać sprawdzajac obecność pliku .env. Ponieważ jednak jest on tworzony na pewnym etapie instalacji, potrzebny był dodatkowy sposób oznaczenia obecnie trwającej instalacji (tak, aby po kroku wypełniającym .env nie wyrzuciło nas z instalatora) — jest to po prostu plik tymczasowy tworzony po wejściu do instalatora i usuwany na jej ostatnim kroku. Cały proces wygląda następująco:

public function __construct()
{
    if (file_exists(base_path('.env')) && !file_exists(storage_path('app/.install-pending'))) {
        $this->denyInstallation = true;
        return Redirect::route('index')->send();
    }

    // ...
}

Kod znajduje się w konstruktorze więc automatycznie jest wykonywany dla każdego z kroków (akcji) instalatora. Warto zwrócić uwagę na użycie metody send(), jest ona wymagana w wypadku próby obsługi żądań HTTP z poziomu konstruktora.

Kolejnym etapem jest sprawdzenie wymagań, tj. obecności rozszerzeń PHP i zapisywalności określonych katalogów. Nie ma tu żadnej filozofii także przejdę dalej, do wypełniania pliku .env. Z pozoru proste zadanie, ot umieszczenie określonego stringa w pliku tekstowym. Jest jednak pewna pułapka, która swego czasu spędziła mi sen z powiek na ładnych parę godzin…

Problem pojawia się gdy w instalatorze wykorzystujemy jakiekolwiek sesje bądź ciasteczka (w moim wypadku było to ustawienie języka instalacji). Zarówno sesje jak i ciasteczka obsługiwane przez Laravela są szyfrowane przy użyciu klucza, tzw. APP_KEY. Jest on indywidualny dla każdej aplikacji, a więc przechowywany właśnie w pliku .env. Ten jednak nie istnieje na samym początku instalacji. Co wtedy robi Laravel? Spójrzmy na plik config/app.php:

'key' => env('APP_KEY', 'SomeRandomStringSomeRandomString'),

W wypadku gdy zmienna nie istnieje, klucz jest ustawiany na wartość domyślną, podaną w drugim parametrze funkcji. To jest właśnie klucz szyfrujący ciastka i sesje na poczatku instalacji… aż do momentu gdy, wypełniając .env, wstawimy do niego nowy klucz, który własnie wygenerowaliśmy. Skutek można sobie łatwo wyobrazić - dane w nich zapisane stają się niemożliwe do odczytania. Mając tę wiedzę spokojnie możecie wymyślić kilka różnych obejść problemu — ja zdecydowałem się doczepić aktualnie wybrany język do adresu, na który przekierowuję po wypełnieniu pliku konfiguracyjnego. W kolejnym kroku mogę go z tego adresu odczytać i ponownie zapisać do sesji.

W ten sposób doszliśmy do kolejnej kwestii, która na pierwszy rzut oka może wydawać się problematyczna — uruchomienie migracji z poziomu skryptu PHP. Domyślnie jest to bowiem komenda artisana, a dokumentacja zdaje się nie wspominać o alternatywnych drogach. Również wymóg użycia exec() dla zwykłej instalacji wydaje się przesadny, wszkaże wiele hostingów nadal blokuje tę i podobne funkcje. Tym razem jednak rozwiązanie jest wyjątkowo proste, a z pomocą przychodzi nam Artisan::call(), który wykonuje kod danej komendy bez jakiegokolwiek używania warstwy linii komend.

Artisan::call('migrate', ['--force' => true]);

Pamiętajmy o użyciu opcji --force, jest ona wymagana aby migracje mogły być uruchomione w środowisku produkcyjnym.

W wypadku Codice to już praktycznie koniec, pozostało tylko utworzenie konta dla użytkownika i dodanie mu notatki powitalnej. W swoich aplikacjach możecie oczywiście wykonać wszystkie inne czynności związane z instalacją, tak aby jak najbardziej ułatwić życie Waszych użytkowników końcowych. Naprawdę nie ma potrzeby wymagać od nich znajomości typowo programistycznych narzędzi ;) Ponadto, stosując przedstawione tutaj rozwiązanie nie blokujemy żadnej z dotychczasowych dróg instalacji. Nic nie stoi na przeszkodzie aby pobrać źródła (lub sklonować repozytorium) i wszystkie czynności wykonać ręcznie.

Na koniec, wszystkim zainteresowanym dokładnym działaniem instalatora polecam zacząć przeglądanie kodu od tego kontrolera. Aby zamieszać jeszcze troszkę, dodam że Codice obsługuje też instalację z poziomu CLI, dla osób które chciałyby postawić całą instalację bez opuszczania terminala bądź szukają wygodnej drogi na zautomatyzowanie procesu. Odpowiedzialny za to kod znajdziecie w tym miejscu.


Powyższy wpis przedstawia część doświadczeń zdobytych przy tworzeniu projektu Codice. Po więcej szczegółów zapraszam do pierwszego wpisu oraz na codice.eu. Poza planowaną od dawna serią jest to też realizacja wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w tym wpisie. Po nowe materiały poświęcone tworzeniu projektu Codice zapraszam w każdy wtorek. Ponadto więcej wpisów, poświęconych temu projektowi lub ogólnej tematyce bloga przeczytacie co sobotę.

Codice: zarządzanie zadaniami i notatnik online

W życiu każdego projektu (i jego twórcy) przychodzi taki moment, kiedy należy wyjść z wygodnego stanu wiecznej wersji beta i niezobowiązującego dłubania w kodzie przy okazji wolnych wieczorów. Wyjść z kodem do ludzi, liczyć się z tym, że ktoś może go rzeczywiście użyć (kto by pomyślał?), a nawet skrytykować. Uznałem, że ten etap nadszedł zarówno dla mnie, jak i mojego dziecka ochrzczonego mianem Codice.

Mówi się że w programowaniu istnieją jedynie dwie trudne rzeczy. Unieważnianie cache i nazewnictwo. Nazwa dla projektu (zarówno w tej wersji i jego wcześniejszych iteracji) powstała już lata temu i z włoskiego oznacza kod lub kodeks. Nawiązanie do kodu jest tak naprawdę miłym zbiegiem okoliczności, który powoduje że wydaje się znacznie bardziej przemyślana niż była w rzeczywistości. Kodeks zaś? Pamięć podpowiada mi że miałem na myśli zbiory notatek Leonarda da Vinci, które nazwano właśnie kodeksami. Czytałem o nich jako dziecko, zafascynowany różnorodnością i ilością zapisków sporządzanych przez signor Leonardo, i jak to dziecko - pomyślałem że też bym tak chciał!. Szczęśliwie, myśl ta przetrwała przez kilka lat i stwierdziłem że mógłbym ją wcielić w życie korzystając z technologii, których się uczyłem.

Długim słowem wstępu przechodzimy do przedstawienia projektu notatnika i aplikacji do zarządzania zadaniami online. Potrzeba gromadzenia i wykorzystywania przeróżnych informacji jest chyba wspólna dla każdego z nas. Pomieszczenie, a zwłaszcza późniejsze odnalezienie istotnych danych z całego szumu którym jesteśmy bombardowani jest niełatwe. Dlaczego więc i w tym wypadku nie wspomóc się technologią?

Pierwsza wersja Codice (wtedy jeszcze pod inną nazwą) powstała w 2011 roku. Była tak naprawdę jednym olbrzymim switchem, którego eksperymentalnie umieściłem w jednym pliku - bo dlaczego nie? Niespełna 300 linii PHP plus jeden arkusz stylów zapewniał mi miejsce do dodawania notatek, którym opcjonalnie mogłem przypisać termin wykonania, a później oznaczyć taką notatkę (czy już wówczas zadanie) jako wykonaną. Zainteresowanych archeologią zapraszam (ostrzegając jednocześnie) do zobaczenia kodu na własne oczy.

Co zmieniło się przez te 6 lat? Przepisywałem projekt kilka razy, nieraz odkładając go do szuflady na długie miesiące. Na pewno jednak nie zmieniło się założenie, obecna wersja działa w naprawdę zbliżony sposób.

W pewnym momencie zdałem sobie sprawę że w tym właśnie leży siła. Banalnie prosta idea, do której można dobudować bardzo wiele - do tego użyteczna. Zrozumiałem że jest to coś, czemu jestem gotów poświęcić sporo pracy, a przy okazji podzielić się efektem ze światem.

Dzisiaj Codice jest aplikacją MVC, zbudowaną w oparciu o framework Laravel, która, pod względem napisanego kodu, powiększyła się niemal… pięćdziesięciokrotnie. Tyle mniej więcej wypuściłem z pod palców, w wolnych chwilach od grudnia 2015, kiedy raz jeszcze postanowiłem wymienić fundamenty i większość kodu.

Codice, o wciąż niezmiennej koncepcji, doczekał się nowego designu, wielu dodatkowych możliwości, nieco lepszej architektury a także protego systemu wtyczek, który powinien zapewnić mu pewną elastyczność na najbliższe lata i moje plany z nim związane.

Na obecnym etapie można chyba zaryzykować nazwanie go produktem używalnym, czego powinienem być żywym dowodem, korzystając z niego na co dzień od około pół roku. W dalszym ciągu udziela mi się oczywiście syndrom malarza i widzę w nim nieskończenie wiele rzeczy, które można by zrobić lepiej. No ale cóż, w myśl tego, co napisałem we wstępie czas zmierzyć się z odbiorem na zewnątrz i wykorzystać go jako niezaprzeczalną szansę na zebranie kilku opinii, przed osiągnięciem wersji stabilnej.

Swoje postępy na tej drodze będę opisywał od tej chwili na blogu. Według obecnego planu wpisy powinny pojawiać się w każdy wtorek, co najmniej do połowy maja.

Jeśli zaintrygowałem kogoś już w tym momencie, zapraszam na stronę projektu. Można poczytać sobie dokumentację jeśli ktoś ma problemy z zasypianiem lub po prostu pobrać paczkę i spróbować coś zepsuć ;)


Powyższy wpis poza planowanym już dawno przedstawieniem Codice i wstępem do serii, w której postaram się przybliżyć jego możliwości, pokazując przy tym jak rozwiązałem co ciekawsze problemy, jest też realizacją wymogów konkursu "Daj Się Poznać". Więcej o nim możecie przeczytać w moim wczorajszym wpisie. Oznacza to też, że co najmniej do połowy maja co sobotę będą pojawiać się kolejne materiały, tym razem poświęcone niekoniecznie rozwojowi Codice, ale również związane z tematyką bloga.

WordPress Cleaner - optimize your database

Back in the old days I've written a very simple script to remove posts' revisions from WordPress database. It was published on my GitHub, but it was broken due to syntax error in SQL query… and it was a good thing because it might actually remove important content from your database.

And yet, the time has come. I sat down and rewrote whole script from scratch. Turned it into modular WordPress cleaner, improving performance of your installation by removing tons of garbage from your database. It is now able to remove following kinds of junk:

  • post revisions (disabled by default)
  • auto drafts
  • spam comments
  • unapproved comments
  • orphan commentmeta
  • orphan postmeta
  • transient options
  • akismet commentmeta

Look how the script performs on production database of my website (using default settings).

WordPress cleaner

You can grab it from GitHub repository. Feedback and contributions are most certainly welcome!

What will PHP 7 bring us?

New major version of PHP is under active development since over a year (including non-public rewrite called phpng) and obviously number of changes still increases. Therefore, I have decided to point out most of important things we can expect.

For this article, I will split them between new features and actions aimed at improving language consistency and cleaning up some rubbish accumulated over the past years.

The name

Short explanation to begin with. The next version after PHP 5 will be PHP 7. The main reason is the fact that PHP 6 already existed and while it never reached stable state, there are many books and resources refering to its name. It was assumed that skipping this number will allow to avoid potential confusion.

Performance

The most notable change is huge speed improvement. Guys from Zend are doing awesome job refactoring Zend Engine and looking for new ways to make code execution faster. It results in even 50% boost in real-life applications, not in synthetic benchmarks.

New features

It should be noted that new major version almost certainly will not bring us highly-desired changes such as renaming functions to end with haystack, needle vs needle, haystack problem once and for all. While it is technically possible, PHP developers don't want to ruin their users' trust breaking too much BC and become another Python 3 (if you know what I mean).

OK, enough talking, let's get down to the facts:

  • Abstract Syntax Tree - this change is under the hood and don't have direct impact on userland code. However, it makes parsing code easier, more flexible and less error prone (it is obvious simplification of the subject, but you probably won't care about the details at this moment).
  • Null Coalesce Operator - new operator ?? (known from some other languages) is introduced. The easiest explanation would be $id = isset($_GET['id']) ? $_GET['id'] : 0; written as $id = $_GET['id'] ?? 0;. Check the original RFC for more details.
  • Unicode Codepoint Escape Syntax - introduces syntax to escape Unicode codepoint (e.g. \u{202E})
  • Closure::call() method has been added - it is a feature known from JavaScript (or rather ECMAScript), which allows to bind variables to closures at call-time
  • Error call to a member function of a non-object is now catchable
  • unserialize() allows to either completely prohibit restoring objects or restrict the objects being restored to a whitelist of objects

Cleanups

  • mysql_* functions are no longer available by default, because ext/mysql has been removed from core and will be moved to PECL
  • ext/ereg (ereg_* functions) has been removed and will be migrated to PECL as well
  • Uniform Variable Syntax - variable syntax in PHP 7 is more consistent and allows for more advanced expressions. This change introduces some backwards compatibility breaks in edge cases, but they can be avoided by using curly braces, so the code is parsed the same way in PHP 5 and 7. Click on the link to check real-life examples.
  • Some inconsistences in handling integers on different platforms are fixed (more details)
  • String support for list() has been removed as it has been introduced unintentionally and might cause unexpected results (more details)
  • Alternative PHP tags, namely <%, <%= (ASP tags) and <script language="php"> are removed
  • Support for multiple default clauses in switch has been removed
  • Support for comments indicated with # in INI files has been removed
  • $is_dst parameter of the mktime() and gmmktime() functions has been removed
  • Support for assigment of new by reference has been dropped (write $obj = new ClassName instead of $obj =& new ClassName)
  • e (eval) modifier for preg_replace() has been removed. preg_replace_callback() should be used instead
  • PDO::PGSQL_ATTR_DISABLE_NATIVE_PREPARED_STATEMENT driver option has been removed - more general PDO::ATTR_EMULATE_PREPARES should be used instead
  • CN_match and SNI_server_name stream context options are removed
  • Scoped calls of non-static methods from incompatible $this context are no longer supported (more details)
  • Support for string category names in setlocale() has been dropped (use LC_* constant instead of e.g. 'LC_ALL' string)
  • Support for unsafe CURL uploads has been removed
  • Following php.ini directives have been removed: iconv.input_encoding, iconv.output_encoding, iconv.internal_encoding, mbstring.http_input, mbstring.http_output, mbstring.internal_encoding and xsl.security_prefs
  • Following functions are removed: dl (on fpm-fcgi SAPI only, though), set_magic_quotes_runtime, magic_quotes_runtime, set_socket_blocking, mcrypt_generic_end, mcrypt_ecb, mcrypt_cbc, mcrypt_cfb, mcrypt_ofb, datefmt_set_timezone_id and IntlDateFormatter::setTimeZoneID

Conclusion

Personally, I find all changes mentioned above a very good news for everyone interested in PHP development. More consistent language means less quirks to remember and allows to write code more effeciently.

Moreover, I think it's a great starting point for potential new features. Focusing on cleanup, internal and userland as well, is very important aspect, as the new major version is probably the only oportunity to do this in next about ten years.

Note: it is my first article written in English, so I would be very glad for being forgiving (in linguistic aspect, not meritorical, of course!) and pointing out eventual language mistakes.

Liczby nie kłamią

Od samego początku miałem założenie, że strona sobak.pl ma być moją wizytówką w sieci - całkiem logiczne i szczwane, nieprawdaż? ;) Aby jednak tak się stało, przydało by się prezentowała ona trochę danych o mojej osobie i była punktem wyjścia do dalszej eksploracji. Dlatego w dniu wczorajszym do Sobakowego Bloga dołączyła strona stats.sobak.pl. Jest to agregator kilku mniej lub bardziej interesujących statystyk związanych z moją działalnością w sieci. W chwili pisania tego skryptu pobiera i prezentuje w jednolity sposób dane pochodzące z tego bloga, a także serwisów Forumweb.pl, Wikipedia, PHP.net i Twitter.

Skrypt ma budowę modułową, aby w przyszłości łatwo móc rozszerzać go o integrację z większą ilością witryn. Cały kod źródłowy jest dostępny publicznie na Githubie. Sugestie poprawek lub pull requesty są mile widziane.

Co do samej treści serwisu - statystyki może niezbyt piękne, w paru miejscach wręcz żenujące (ah, ta aktywność na Twitterze), jednak jednemu zaprzeczyć się nie da… liczby nie kłamią ;)

Wpis w portfolio dla tego projektu znajduje się w tym miejscu.

« 1 2 3 4 5 6 Następna »